مىآيد .
اراده تكوينى خداوند
« إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
يس : 82 ؛ امر ( تكوينى او ) وقتى اراده چيزى را مىكند اين است كه به آن چيز بگويد : باش پس مىشود ( وجود مى گيرد ) .
آيه مباركه اشعار دارد كه اراده خداوند همانند اراده انسان قصد و نيت و عزم است . و پس از فرمان و قول او ( كن ) است كه مراد به وجود مىآيد . ولى قصد و عزم فعل ، يا صفت نفس آدمى است و بر واجب الوجودى كه نه نفس شبيه نفس آدمىدارد و نه قصد كه اراده آدمى مىباشد . اگر مطابق احاديث معتبره و غير معتبره كه اراده خداوند را به ايجاد تفسير مىكند و حرف ( أن ) را در آيه فوق به « أن » تفسيرى معنى كنيم فرمان و قول كن همه يك چيز مىشود . ولى از نگاه نفس آدمى اراده علّت تامه وجود است و نيازى به گفتن كن ندارد . ممكن است الفاظ آيه براى افهام مخاطبين به كار رفته باشد . والله العالم . و ممكن است كلمه ( أمره ) به معناى شأنه باشد . والله اعلم .
ملكيت اشراقى
« فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ »
يس : 83 ؛ منزّه است آنكه به دست ( اختيار و قدرت ) او ملكوت هر چيزى است و به سوى او رجوع مى كنيد ( به ميدان حساب قيامت كره حساب ) ملكوت مبالغه در مالكيت او است ؛ مانند رحموت مبالغه در رحمت و مراد از ملكيت خدا ، نه ملكيت فقهى است كه زاييده اعتبار عقلايى و امضاى شرع است و نه ملكيت مقولهاى است كه عرض است و قائم به جواهر ، بلكه به معناى ايجاد و ابقاى وجود اشياء است كه مناسب است به اسم ملكيت اشراقى ناميده شود ، كه منحصر به ذات مقدس واجب الوجود است .