پس آيهء مورد بحث از جهت نزول جزو آيات مربوط به همسران رسول خدا ( ص ) و متّصل به آن نيست ، حال يا اين است كه به دستور رسول خدا ( ص ) دنبال آن آيات قرارش داده اند ، و يا بعد از رحلت رسول خدا ( ص ) اصحاب در هنگام تأليف آيات قرآنى در آنجا نوشته اند ، مؤيد اين احتمال اين است كه اگر آيه مورد بحث كه در حال حاضر جزو آيهء
« وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ »
است از آن حذف شود ، و فرض كنيم كه اصلًا جزو آن نيست ، آيهء مزبور با آيهء بعدش كه مىفرمايد :
« وَ اذْكُرْنَ »
كمال اتّصال و انسجام را دارد و اتّصالش به هم نمى خورد .
پس معلوم مىشود جملهء مورد بحث نسبت به آيهء قبل و بعدش نظير آيهء
« الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا . . . »
المائدة : 3 است كه در وسط آياتى قرار گرفته كه آنچه خوردنش حرام است مى شمارد ، كه در جلد پنجم اين كتاب در سورهء مائده گفتيم كه : چرا آيهء مزبور در وسط آن آيات قرار گرفته ، و اين بى نظمى از كجا ناشى شده است .
بنابراين آنچه گفته شد ، كلمه
« أَهْلَ الْبَيْتِ »
در عرف قرآن اسم خاص است كه هر جا ذكر شود ، منظور از آن اين پنج تن هستند ، يعنى رسول خدا ( ص ) و على و فاطمه و حسنين ( عليهم السلام ) و بر هيچ كس ديگر اطلاق نمىشود ، هرچند كه از خويشاوندان و اقرباى آن جناب باشد ، البته اين معنا ، معنايى است كه قرآن كريم لفظ مذكور را بدان اختصاص داده و گرنه به حسب عرف عام كلمهء مزبور بر خويشاوندان نيز اطلاق مىشود .
كلمه « رجس » - به كسرهء را ، و سكون جيم - صفتى است از مادهء رجاست ، يعنى پليدى ، و قذارت ، و پليدى و قذارت هيأتى است در نفس آدمى ، كه آدمى را وادار به اجتناب و نفرت مى نمايد ، و نيز هيأتى است در ظاهر موجود پليد ، كه باز آدمى از آن نفرت مى نمايد اولى ؛ مانند پليدى رذايل ، دومى ؛ مانند پليدى خوك ، همچنان كه قرآن كريم اين لفظ را در هر دو معنا اطلاق كرده ، در باره پليدى ظاهرى فرموده :
« أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ . . . »
الأنعام : 145 و همچنان در پليدى هاى معنوى ؛ مانند شرك وكفر و اعمال ناشايسته به كار برده