كرد و ثانيا با اين كه از بستگان حضرت موسى ( ع ) بود ، طالب فساد در بين مردم بود و جمعى را از راه حق منحرف و به دور خود گرد آورده بود ، تا بالاخره همان گونه كه دشمن اول او فرعون را غرق كرد ، اين دشمن را با خانه و احتمالا خزانه ثروتش خسف كرد .
دشمن ديگر او سامرى بود كه با مكر و نيرنگ و بلند كردن صداى گوساله مردم از راه حق به دور مى برد تا خداوند او را نيز ذليل كرد .
و از همه بدتر قوم لجباز او بود كه در مقابل دفع بلا از آن ها هميشه او را معصيت مىكردند .
تنها حضرت شعيب بود كه يار مهربان او بود و اين لطف پروردگار بود كه اين دو را باهم رسانيد .
از آيه 23 و 24 سوره غافر دو مطلب ديگر هم به دست مىآيد كه اولا ) يك مفسد ديگر بزرگ پهلوى فرعون بوده كه قرآن نام او را نيز به عنوان " مرسل اليهم " ذكر كرده است .
« وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ ، إِلى فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ قارُونَ فَقالُوا ساحِرٌ كَذَّابٌ » .
« 1 » كه او هامان است و وزير فرعون و از عطف قارون بر دو نام دانسته مىشود كه قارون هرچند اسراييلى و از نزديكان موسى بوده ، ولى با آن دو تن مفسد هم نظر و هم كار بوده و گفته مىشود خزانه دار دولت فرعون بود كه پول مردم را براى دولت گرفته و مقدارى براى خود دزديده است .
هامش
( 1 ) - ما موسى را با آيات خود و دليل روشن فرستاديم . . . به سوى فرعون و هامان و قارون ؛ ولى آنها گفتند : « او ساحرى بسيار دروغگو است ! » .