فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً » .
« 1 » ( سوره فرقان ، آيه 59 ) .
وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ » .
« 2 » ( سوره بقره ، آيه 255 ) .
از مجموع اين دو آيه و آيات ديگر چنين استنباط مىشود كه ماسوى الله يا جهان مادى داراى اجزاى زير مى باشد :
1 - هفت آسمان ، ( ظرف مكانى ميليارد ها كهكشان در جهان ) .
2 - هفت زمين .
3 - ما بين آسمان ها و ما بين آسمان ها و زمين .
4 - عرش .
5 - كرسى . « 3 »
ستاره ها و سياره ها يا در آسمان ها جا دارند ، و يا بين آسمان ها و مقدارى در آسمان دنيا و يا بين آن و بين زمين . و البته موجودات زيادى بين زمين و آسمان هستند كه روزانه به طرف زمين سرازير مى شوند كه نرسيده به زمين مى سوزند و گاهى به سلامت به زمين مى رسند و احتمالا ساير سياره ها و كرات نيز محل ورود چنين اجسامى باشند .
در اين جا چند مطلب است
1 - ظاهر آياتى كه آسمان ها را با عدد هفت بيان مىكند ، اين است كه همه آسمان ها
هامش
( 1 ) - همان ( خدايى ) كه آسمانها و زمين و آنچه را ميان اين دو وجود دارد ، در شش روز آفريد ؛ سپس بر عرش قرار گرفت ( و به تدبير جهان پرداخت ، او خداوند ) رحمان است ؛ از او بخواه كه از همه چيز آگاه است .
( 2 ) - تخت ( حكومت ) او ، آسمانها و زمين را دربرگرفته .
( 3 ) - لفظ كرسى كه به سوى خدا اضافه شده فقط يك مرتبه در آيه فوق ذكر شده و يك مرتبه ديگر با اضافه به سليمان نبى ( ع ) ذكر شده است .