تعالى الله عن ذلك علوا كبيرا .
ولد براى خداوند
« مَا اتَّخَذَ اللَّهُ مِنْ وَلَدٍ
« 1 »
وَ ما كانَ مَعَهُ مِنْ إِلهٍ إِذاً لَذَهَبَ كُلُّ إِلهٍ بِما خَلَقَ وَ لَعَلا بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ . » .
« 2 » ( سوره مؤمنون ، آيه 91 ) .
" إله " گاهى به معناى معبود مىآيد كه ظاهرا در قرآن غالبا به همين معنا آمده است ؛ و گاهى به معناى خالق است كه در آيه فوق چنين است . خلاصه استدلال كه رد بر مشركين بى عقل مكه و در نهايت رد بر تمام مشركين آن عصر است كه آنان را ساكت گرداند اين است كه اگر دو خداى خالق مى بود هر يك با مخلوق خود مى رفتند و در جهان خلقت اختلاف و بى نظمى واقع مى شد .
و نيز به حسب طبع اين گونه خدايان مورد نظر مشركين ، حتما بين آنان رقابت و كمكش واقع مى گرديد ، چنانچه بين پادشاهان قديم دايما يا غالبا درگيرى واقع مى شد و هركدام براى توسعه اقتدار و بسط حكومت حتى به وسيله كشتار مردم به برترى جويى عليه ديگرى پيكار مىكردند .
اين يك بيان اسكاتى براى مشركين متعصب است ، كه در تصور آنان خالق واجب الوجود
هامش
( 1 ) - بعضى مى گويند فرزند بر دوگونه است ، فرزندى كه قسمتى از حقيقت پدر خود را دارد ، و فرزند تشريفاتى تنها در نام . مشركين بعضى از جن و ملايكه را دختران خدا مى دانستند كه موجب شرك شد ؛ نصارى نيز در حق عيسى ( ع ) همين اعتقاد را دارند ، يهوديانى كه مى گفتند ما فزندان و دوستان خداييم ( نحن ابناء الله و احبائه ) قسم دوم فرزندى را قصد مىكردند .
( 2 ) - خدا هرگز فرزندى براى خود انتخاب نكرده ؛ و معبود ديگرى با او نيست ؛ كه اگر چنين مىشد ، هر يك از خدايان مخلوقات خود را تدبير و اداره مىكردند و بعضى بر بعضى ديگر برترى مىجستند ؛ منزّه است خدا از آنچه آنان توصيف مىكنند .