آقاى خوئى مرحوم ، در تفسير البيان خود ، فرق هاى ديگرى بين اين دو كلمه بيان كردهاند كه بى دليل است و ايراد مفصل استاد محترم ما بر قول مختار ، كه مستفاد از روايات است ، نيز بى پايه است . و خواننده محقق مىتواند براى تحقيق اين موضوع به صراط الحق « 1 » مراجعه نمايد .
سخن آخر ، اين كه آيا مى توانيم كلمه « رحمن » را با معنايى كه براى آن گفتيم براى خداوند اسم عَلَم بدانيم ؛ مانند لفظ « خدا » و لفظ « الله » و ساير الفاظى كه در لغات ديگر اسم مخصوص خداوند است ؟ و دليل اين وجه آيات ذيل است كه بدون در نظر داشت روشن وصفيت مذكور در حق خداوند به كار رفته است :
1 -
هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ
( يس : 52 )
2 -
وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَيْءٍ
( يس : 15 )
3 -
الرَّحْمنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ
( الرحمن : 1 - 2 )
و آيات زياد ديگرى . و اللّه العالم .
فايدهمهم
گفتيم كه رحمت رحمانيه و رحيميه قوى ترين سبب إتصال بندگان به خداوند مىشود لذا لفظ رحمن و رحيم مكرراً در قرآن مجيد ذكر شده و نيز صفاتى كه مصاديق اين دو رحمت است بسيار در كتاب و كلام خدا به چشم مى خورد .
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ؛
ربوبيت نيز به نوبت خود مصداق رحمت رحمانيه است ؛ كلمه ربّ بيشتر از 950 مرتبه در قرآن مجيد به كار رفته است .
هامش
( 1 ) - صراط الحق ج 1 ص 259 - 262 طبعه ذوى القربى بقم . و هى الطبعة الثالثة و محل الطبع الثانى المشهد الرضوى و مكان الطبع الاول النجف الاشرف .