قصيرى از قرآن و اسلام بدور ماندهاند .
موعظه به معناى پند و اندرز و سخنى كه دل را نرم كند ؛ البته اگر جهات حالى و مقالى و اخلاقى مراعات شود موعظه حسنه مىشود كه ناز امر به معروف و نهى منكر ثمرات بهتر و اساسىترى پيدا مىكند . همانگونه كه امروز علماى مسلمان با مراتب مختلف آن را انجام مىدهند و امروز مبلغين اسلامى آن را بنحو نيكو بر فراز منبر و از راديوها و تلويزيون ها انجام مىدهند .
جدال گفتگو با مخالفين نه به روش مغالطه و تحقير و حجّتهايى خيالى ؛ بلكه با استدلال مناسب سطح فكرى طرف مخالف و با الفاظ محبت آميز و يا حد اقل غير زننده و موهن و همين است مراد قرآن مجيد از جمله
« وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ » ؛
يعنى مجادله به طريق نيكوتر باشد .
إقبال مردم بر دين
إنسانها به طبع حيوانى و تمايلات غريزى خود حتى در عصر أنبياء به شهادت قرآن ، از دين و شرايع آسمانى كه براى تكامل روحانى و رشد معنوى و نظام عاقلانه و عادلانه زندگانى مادى آمده است ، استقبال عمومى نكردهاند ،
« يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ »
( يس : 30 ) ؛ نه تنها دعوت رسولان خدا را نپذيرفتند كه به آنان استهزاء و توهين همكردند ، بىاعتنايى و تخريب دين از جانب غربيها روش جديدى در عصر ما نيست كه تقليد خرافاتى از مردم كمعقل قرون گذشته بجا مانده است . خداوند به آخرين فرستاده خود چنين ارشاد مىكند :
« وَ اصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَ لا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ »
( النحل : 127 ) ؛ در مقابل دورى مردم از پذيرفتن دين و حتى از استهزاء و آزار و قصد نابودى تو صبر كن و صبر و مقاومت تنها به ( قدرت ) خداوند است و بر ( اصرار آنان در بقاى بر كفر و عناد ) غمگين نباش و از توطئههاى آنان در تنگنا قرار مگير ( و بر رحمت واسعه خدا ) بر