جنّ در قرآن
« وَ الْجَانَّ خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نارِ السَّمُومِ »
( الحجر : 27 )
جان را قبل از خلق إنسان از آتش سوزنده آفريديم « 1 »
در اين جا خوب است كه « جنّ » را از لابلاى آيات قرآن مجيد معرفى كنيم :
1 - بعيد نيست « جنّ » و « جانّ » يكى باشد ؛ به معناى پوشيدگى ؛ چون جنّ جسم لطيف و جسم لطيف مانند باد از چشم ما پوشيده مىباشد ، منتهى ما باد را به قوهء لامسه خود در پوست بدن درك مىكنيم و جنّ به قوه لامسه هم درك نمىشود ، ولى حكايات مكتوبه در كتابها و قصه هاى مسموعه مىگويد در پارهاى از موارد إنسانها جنّ را ديده اند . والله العالم . از فرضيه تشكل « جن » به اشكال مختلف ، ديدن « جن » به غير شكل اول او ، به دست مىآيد ؛ ولى تشكل مذكور دليل قاطعى اقامه نشده است .
و آيا أجسام لطيف ؛ مانند أجسام كثيف داراى حقايق و انواع مختلفى هستند تا جسم باد و جنّ مثلًا دو نوع باشد منتهى يكى توسط ارتباط روح « جنّ » زنده است و ديگر ى بدون ارتباط به روح مسخّر است يا اين كه همه يك نوع هستند ؟ و كميت و كيفيت سلولهاى بدن آنها و احساسات آنها و تعقل آنها با إنسانها چه اندازه شباهت و تباين دارد ؟
و آيا راست است كه مىگويد جنّ مىتواند به شكلى درآيد كه آدمى او را به چشم خود ببيند ؟ من مى گويم : والله العالم .
2 - كلمه جانّ ( به معناى جنّ ) در چهار آيه قرآن ( حجر 27 و الرحمن 56 و 39 و 74 ذكر شده است و كلمه « جنّ » ( 22 ) مرتبه آمده است .
3 - بعضى إنسانها « جنّ » را شريك خداوند قرار داده اند ( انعام 100 ) و بعضيها او را پرستش مىكردند ( سبأ 41 )
هامش
( 1 ) - سموم به معناى باد سوزان است .