4 -
« وَ لَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَكْبَرُ تَفْضِيلًا »
( الإسراء : 21 ) و آيات ديگر كه براين مطلب دلالت مىكنند و اين اختلاف درجات به دلالت آيه چهارم در بين أنبياء و مرسلين حتى بين اولى العزم نيز حكومت دارد . در دنيا بعضى ها بسيار فقير و بى مقام هستند و بعضيها ملياردِر و فرد اول كشور هستند . آيه اخير مىگويد : درجات آخرت بزرگتر است .
بنابراين اجتماع مكانى آقارب در بهشت با اين إختلاف درجات توأم هستند . ولى مىشود فاميلها بخاطر لذت بردن بيشتر با هم باشند ؛ زيرا صاحبان درجات پايين ، يا به مقتضاى طبيعت اصلاح شده و تكامل يافتهاند
« وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ »
( الحجر : 47 )
« عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ ، يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ . . »
( الصافات : 44 ) ، و يا بخاطر كمال عقل شان حسودى ندارند تا إختلاف درجات موجب ناراحتى آنان گردد . و شايد بعضى از درجات ( مثل بيشتر لذت بدن از غذاى واحد هرچند آن را در يك ظرف بخورند ) غير محسوس باشد . و هچنين لذت از ظروف و فروش و هوا و مناظر ديگر كه هر كسى به اندازه ظرفيت روحانى خود لذت روحى و جسمى مى برد .
ياد خدا
« أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ »
( الرعد : 28 ) ؛ آگاه باشيد دلها به ياد خدا آرام مىگيرد . يادخدا گاهى به زبان به دروغ و رياء و گاهى به راست و قصد قربت ، صورت ميگيرد ولى ياد قلبى خدا بسيار سر نوشت ساز است ، به شرطى كه بسيار سطحى نباشد ، مؤمن بايد مدتى تمرين كند تا ياد خدا در جان او عميق شود ، هر وقت از كار دنيا فارغ شود چند دقيقه خصوصا در وقت نماز يا در حال نماز به ياد خدا باشد و عظمت او را بعنوان خالق كهكشانها و ملائكه و إنسانها و همه چيز ، فكر كند كه وجود او نه اول دارد و نه آخر و به همه چيز دانا و محيط و قدرت او بر همهء مخلوقات ثابت است .
بالاترين مرتبه ياد خدا اين است كه وقتى مىخواهد حرامى را بجا آوريد يا واجبى را