بعيد نيست آيه دوم كه ورد زبان اين جانب در تبليغات بوده عام تر از آيه اول باشد كه هم حالت نعمت را شامل مىشود و هم حالت نقمت و مصيبت را .
خلاصه اين دو آيه اين كه خوشبختى و بد بختى إنسان در راهيابى و گمراهى و بيراهى ، در اختيار و انتخاب خود اوست كه بايد باكمال احتياط و تفكّر ، مسير خود را مشخص كند و هوسها او را بعجله و بيهودگى مبتلا نسازد .
قومى بجد و جهد ( و تفكّر و حزم ) گرفتند وصل دوست قوم ديگر ( هوسباز ها و بى عُرضه ها ) حواله به تقدير مىكنند . تربيت فاميل و محيط و وراثت و جبر زمان و جبر تاريخ هرچند تأثيرات مقطعى و موقّتى آن قابل انكار نيست ، ولى إنسان بايد سر نوشت خود را به اراده و تصوّر و تصديق خود بسازد و جلب نفع و دفع ضرر را به آگاهى خود متمايز سازد ، بلى خداوند سرنوشت همهى كس را مىداند و در علم خداوند تبديل و تغيير نيست ، ولى نبايد به اشتباه هلاكت بار مبتلا شويم خدا سرنوشت ما را تعيين نمىكند ؛ بلكه ما را مكلّف نموده كه سرنوشت خود را اختيار كنيم و بسازيم و خدا به علم خود اين سرنوشت را مىداند و سرنوشت محتوم شده از جانب او وجود ندارد تا متعلق علم او واقع شود ، قضا و قدر و قسمت را نيز بايد از همين زاويه مطالعه كرد و سرنوشت تعيين شده از جانب خداوند كه مفروض مردم عوام است با تكليف شرعى و إنزال كتب و إرسال رسل منافات دارد و موجود مجبور نماينده خدا در روى زمين نمىشود . خواننده گان عزيز در اين بيان دقت نمايند . در هر دو آيه تصريح مىفرمايد كه حالت قوم را او تغيير نمىدهد ؛ بل خود مردم آنن را تغيير بدهند !
موجودات لطيف همديگر را مى بينند
ملائكه و جن - فرشته ها و پريان - اجسام لطيفى هستند كه چشم ما آنها را ديده نمى تواند ، ما باد را نيز ديده نمى توانيم هرچند ملموس ما است و ممكن است ملائكه و جن را نيز