مىآيد . ولى ما در گذشته نه چندان دور در همين كتاب جواب آن را گفتيم كه علّت غايى حقيقى إنسان را ما نمىدانيم و عبادت علّت غايى عرضى و ثانوى إنسان است كه بعد از تكليف آن به وجود مىآيد ( دقت كنيد )
زمان وقوع قيامت
كسى هر چند از أنبياء ( ع ) و حتى خاتم الأنبياء ( ص ) و افضل آنان به زمان وقوع قيامت علم ندارد علم آن مخصوص خداوند است كه ناگهان واقع مىشود .
و بر اين مطلب چند آيه دلالت دارد مانند آيه 187 سوره اعراف
پرهيز از معصيت سبب علم مىگردد
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً وَ يُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ »
( الأنفال : 29 ) ؛ فرقان يعنى روشن بينى بين حق و باطل .
در آيه مباركه مطالبى است :
اول : اين كه پوشيدن بديها ( تكفير سيئات ) غير مغفرت و آمرزش است . بعيد نيست كه مغفرت به جهت ذكر آن بعد از تكفير در آيه عنوان شده ، مرتبه بالاتر باشد . در اين مورد لفظ عفو نيز در قرآن است مانند :
ثُمَّ عَفَوْنا عَنْكُمْ ،
وَ يَعْفُ عَنْ كَثِيرٍ ،
وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ ،
وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا . . .
( البقرة : 286 )
آيا عفو مغفرت و تكفير و رحمت يكى است ، يا عفو و تكفير مرتبه اول و مغفرت مرتبه دوم و هر سه مصداق ( رحمت ) باشند . ؟ والله العالم .
در صحيح معاويه بن وهب از إمام الصادق ( ع ) آمده است : وقتى بنده توبه خالص نمايد خداوند او را دوست مى دارد پس مستور مى دارد بر او در دنيا و آخرت . گفتم چگونه مستور مى دارد بر او ؟ فرمود : از ياد دو ملك او آنچه را كه بر او نوشته اند مى برد و به جوارح ( و اعضاى بدن او ) وحى مىكند ذنوب او را بر او پنهان داريد و به اماكن زمين وحى مىكند