بدكاران در مقابل كفر و معاصى شان جارى شده و همين سنت ، موجب أمن كافرين و مؤمنين مىشود .
ما تفصيل اين بحث را در كتاب حدود الشريعه در قسمت محرمات در ماده الأمن من مكرالله مفصلًا بيان داشته ايم محقّقين به آن كتاب مراجعه نمايند « 1 »
بلى إيمن شدن از مكر ( چاره جويى ) خداوند براى معصيت كاران حرام است و ناجايز وحتى از گناهان كبيره مىباشد ولى بعيد نيست كه اگر اين إيمنى به استناد رحمت واسعه الهى باشد و نه مستند به بى ارزشى وعيد الهى ، بعيد نيست كه حرام نباشد ؛ چون مهلت كافرين و ظالمين غالباً محسوس است و اطمينان آور . والله العالم بمراده .
بسيارى از جن و إنس براى دوزخ افريده شدهاند
« وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ »
( الأعراف : 179 )
محقّقاً بسيارى از جن و إنس را براى جهنم آفريديم اينها دل ( مركز معرفت ) دارند و از آن براى فهميدن و معرفت استفاده نمىكنند چشم و گوش دارند ولى نمى خواهند حقايق را به آنها ببينند و بشنوند ، اينان مانند چهارپايان هستند ؛ بلكه گمراه تر ( كه استعداد خود را به هدر مى دهند و چهارپايان اين قدر استعداد ندارند )
ممكن است بگوييم به مفاد آيه مباركه
« وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ »
( سبإ : 13 )
و آيه
« إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَلِيلٌ ما هُمْ . . .
( ص 24 )
و امثال آن ، اين كه اكثربندگان دوزخى هستند ، مثلًا هشتاد در صد و كم و بيش ، و در اين صورت اين سؤال عقلى پيدا مىشود كه فايده آفرينش نوعى كه در سازمان بدن و روح افراد آن ، بهترين حكمت و اتقان صنع و استعداد عالى به كار رفته ، مع ذلك چهار حصه آنان
هامش
( 1 ) - حدود الشريعه ، المنجلَد الاول الطبعة الثالثه سنه 1387 ش طبع بوستان كتاب قم ص 106 تا 108 .