1 - مراد تجسم عمل باشد كه جمعى از فلاسفه و متكلمين و مفسرين و غيرهم گفتهاند تجسم عمل اين است كه همه طاعات . معاصى إنسانها در روز قيامت جسميت پيدا مىكند و به صورت مناسب خود ، نزد عامل دنيوى خود باذن خداوند إحضار مىشود . معلوم است كه ديدن مجسّم طاعات لذّت بخش و ديدن مجسّم معصيت ها ناراحت كننده است و بفرموده قرآن ، آدمى دوست دارد در قيامت أعمال بد او بسيار دور از او باشد تانه اذيت شود و نه رسوا . براى صحت اين نظريه گاهى بدليل عقلى و گاهى بدليل علمى - تبديل مادّه به انرژى و تبديل انرژى بمادّه و گاهى به آيات قرآن - مانند آيه فوق - و گاهى به احاديث استدلال و إستشهاد شده ولى نگارنده در ج 2 صراط الحق اولين كتاب مطبوع دوره جوانى و كتاب معاد از نظر قرآن و عقل و علم امروز اين نظريه را قانع كننده ندانسته است .
2 - ممكن است شرايط ديد در ميدان حساب كه در يكى از كرات بزرگ آسمانى است باشرايط آن در كرهء زمين مختلف باشد و إنسان در آنجا نفس عمل را كه عرض است ببيند و اين احتمال تاحد زيادى در پناه اين آيه شريفه قابل توجه مىشود
« لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ
( ق : 22 ) ؛ محققا تو از حقيقت أعمال خود در غفلت بودى پس پرده ترا از ( چشم ) تو بر داشتيم و ديد تو امروز تيز است . آيه مطلب مهمى را باز گو مىكند . و نيز آيه اخير سوره زلزله .
3 - ممكن است اين عمل ها به شكل جسم برزخى موقتاً ظاهر شوند ، مراد از جسم برزخى جسم لطيفى كه در كره قيامت قابل ديد باشد .
4 - ممكن است جزاى عمل باشد . ولى اين نظريه هر چند تا حدودى مورد تأييد آياتى از قرآن مجيد است ، لكن از لفظ ( محضراً حاضركرده شده ) بيگانه و بعيد است .
5 - حرف حسابى اين است كه هر كسب جزاى عمل خود را در روز حساب مى بيند ، لكن إحضار عمل خوب و بد نيز براى شادى و غم مطيعين و عاصيان يا براى اتمام حجت