و مديريّت تربيتى خانواده ( همچون ارتباط با افراد يا مطالعه و استفاده از چيزهائى كه در تربيت خانواده اثرگذار است ) مىباشد . و اگر زن بخواهد از منزل خارج شود يا در اموال شوهر تصرّف كند يا كارهائى نمايد كه از ديد مرد در تربيت و نظام خانواده اثر گذار است ، بايد از شوهرش اذن بگيرد . و نيز نبايد در مقام ترفّع و سركشى و تسلّط بر مرد و دخالت در امور وى برآيد و نيز بايد با ادب و الفاظ نيكو با شوهرش سخن بگويد ؛ چرا كه در غير اين صورت ناشزه خواهد بود . امّا در وراء اين مسائل مرد قيمومت ندارد و بايد با ايجاد محبّت و الفت و انس و و داد ، همسرش را با خودش همراه نمايد .
ميفرمودند : مرد بايد در امور معيشت و تدبير منزل و تربيت اولاد استقلال فكرى خود را از دست ندهد و جدّى باشد . بايد به هر چه حقّ ميداند عمل كند و خود را تحت تأثير ديگران قرار ندهد . مرد نبايد نسبت به حقّ ، قابل انفعال و انعطاف باشد كه اگر چنين شود نتائج منفيّهء آن بسيار است .
ميفرمودند : مرد بايد آنچه را مىگويد خودش قبل از ديگران عمل نمايد و همسر و فرزندان ، صدق و راستى و حقيقتمدارى و ايثار و اخلاق حسنه و حسن معاشرت را بالمعاينه در رفتار وى ببينند ، تا آنها نيز از وى الگو بگيرند ؛ و گرنه نبايد توقّع داشته باشد كه با او همراهى كنند و اطاعت نمايند .
و اگر با همهء اينها باز هم همسرش در مسير تقوا داخل نشده و با او همراهى نكرد ، بايد صبر نمايد و اذيّتهاى وى را تحمّل كند و زوجين بدانند كه اين مشكلات همگى از الطاف خفيّهء الهيّه است كه در وراء آن ، حكمتها و رحمتهائى است ؛ و گرنه خداوند رؤوف و عطوف ، بندهء مؤمنش را به آن مبتلا
هامش
الوَجهِ ، و أنيكونَ صَبيحةَ كلِّ لَيلةٍ عندَ صاحِبتهِا ، و أنيأذنَ فى حضورِ مَوتِ أبوَيْها ، و له منعُها عن عيادتِهما و عنِ الخروجِ عَن منزلِه إلّالِحقّ واجب . ( قواعدالأحكام ، ج 3 ، ص 95 )