قرار دهيم و بگذاريم طاعون برگردد . . . امّا فراتر از همهء اينها ، ما بايد درمانهاى معيّنى را براى علاج بيماريهاى كشنده رو كنيم ؛ و جلوى فعّاليّت اين افراد خيّر ، كه سخت در اشتباه هستند و گمان ميكنند كه با ايجاد طرحهائى براى ريشه كن كردن برخى از بيماريها به بشريّت خدمت مىكنند را بگيريم . »
مالتوس ميدانست - همانطور كه امروز طرفداران او مىدانند - كه : تأمين رفاه براى تمامى ساكنين كرهء زمين به سادگى ميسّر است ؛ فناوريهائى براى از بين بردن آلودگى ، سير كردن گرسنگان ، معالجهء بيماران و تأمين آيندهء مثبتى براى تمامى بشريّت چه در حال حاضر و چه در آينده موجود است ؛ امّا آنها به منظور تحقّق بخشيدن به هدف خود در مورد كاهش جمعيّت نسبت به ممانعت از گسترش اين فناورىها متعهّدند . » « 1 »
ژان - ايو - كارفانتان و شارل كندامين ميگويند :
« . . . مالتوس در نخستين چاپ كتاب خود كه بدون ذكر نام نويسنده انتشار يافت مينويسد : « انسانى كه قدم در جهانى ميگذارد كه قبلاً به تملّك ديگران درآمده است ، اگر برايش ممكن نباشد كه از والدين خود معاشى را كه براستى ميتواند از آنها بخواهد دريافت كند ، و اگر جامعه هيچگونه نيازى به كار او نداشته باشد ، هيچگونه حقّى براى درخواست لقمهء نانى ندارد ؛ و در حقيقت ، آدمى زيادى است . در ضيافت بزرگ طبيعت ، جائى خالى براى او وجود ندارد . طبيعت به او امر مىكند كه دور شود ؛ و اگر او به ترحّم يكى از ميهمانان پناه نياورد طبيعت خود به زودى فرمانش را به مرحلهء اجرا در مىآورد .
اگر ميهمانان جمعتر بنشينند تا جائى براى او باز كنند ، ميهمانان ناخواندهء ديگرى بىدرنگ فرا ميرسند و خواستار احسانى مشابه مىشوند . اين خبر كه خوردنى براى همهء افرادى كه از راه ميرسند وجود دارد ، موجب مىشود كه سالن
هامش
( 1 ) روزنامهء « جمهورى اسلامى » 10 ربيع الثّانى 1412 ( 27 مهر 1370 ) شمارهء 3583 ص 11 ؛ مقالهء تحت عنوان « نظم نوين بوش ( نسل كشى جهانى ) »