وعدهها ميخواهد او را متزلزل نموده و ايمانش را بگيرد ؛ ولى مؤمن واقعى خوب او را مىشناسد و ابداً به وعدههاى او تسليم نشده و گول نمىخورد .
شيطان ، محك جدائى خوبىها از زشتىهاست
در كتاب « كافى » كُلينى روايت مىكند از علىّ بن محمّد بن بَنْدار از أحمد بن أبى عبد الله از محمّد بن علىّ از عبد الرّحمن بن أبى هاشم از أبى خديجه از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام :
قَالَ : مَا مِنْ أَحَدٍ يَحْضُرُهُ الْمَوْتُ إلَّا وَكَّلَ بِهِ إبْلِيسُ مِنْ شَيْطَانِهِ أَنْ يَأْمُرَهُ بِالْكُفْرِ وَ يُشَكِّكَهُ فِى دِينِهِ حَتَّى تَخْرُجَ نَفْسُهُ ، فَمَنْ كَانَ مُؤْمِناً لَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهِ ؛ فَإذَا حَضَرْتُمْ مَوْتَاكُمْ فَلَقِّنُوهُمْ شَهَادَةَ أَنْ لَا إلَهَ إلَّا اللهُ وَ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ حَتَّى يَمُوتَ « 1 » .
« حضرت صادق فرمودند : تمام كسانى كه در آستانهء مرگ قرار گيرند ، إبليس يكى از شياطين مأمور خود را مأموريّت ميدهد كه بنزد او برود و او را امر به كفر كند و آنقدر در دين او تشكيك كند و او را به شبهه و شكّ اندازد تا آنكه جانش خارج شود .
و هر كسى كه مؤمن باشد ، آن شيطان بر او غلبه نمىكند و شبهاتش در دل او جاى نمىگيرد .
هامش
( 1 ) « فروع كافى » كتاب الجَنائز ، بابُ تَلقين الميّت ، طبع سنگى حيدرى ، جلد سوّم ، ص 123 ؛ و طبع سنگى ، جلد اوّل ، ص 34 ليكن بنا به نقل « وسائل الشّيعة » ج 2 ، ص 663 ، از « كافى » بجاى لفظ « شَيْطانِهِ أنْ يَأْمُرَهُ » ، « شَياطينِهِ مَنْ يَأْمُرُهُ » ذكر كرده است ، و شايد اين لفظ اقرب به صواب باشد .