لَسْتُ أنْسَى مَنَازِلَ قُدْسٍ * قَدْ بَنَاهَا التُّقَى فَأعْلَا بِنَاهَا 1
وَ رِجَالًا أعِزَّةً فِى بُيُوتٍ * أذِنَ اللهُ أنْ يُعَزَّ حِمَاهَا 2
سَادَةٌ لَا تُرِيدُ إلَّا رِضَى اللهِ * كَمَا لَا يُرِيدُ إلَّا رِضَاهَا 3
خَصَّهَا مِنْ كَمَالِهِ بِالْمَعَانِى * وَ بِأعْلَى أسْمَائِهِ سَمَّاهَا 4
لَمْ يَكُونُوا لِلْعَرْشِ إلَّا كُنُوزاً * خَافِيَاتٍ سُبْحَانَ مَنْ أبْدَاهَا 5
كَمْ لَهُمْ ألْسُنٌ عَنِ اللهِ تُنْبِى * هِىَ أقْلَامُ حِكْمَةٍ قَدْ بَرَاهَا 6
وَ هُمُ الاعْيُنُ الصَّحِيحَاتُ تَهْدِى * كُلَّ عَيْنٍ مَكْفُوفَةٍ عَيْنَاهَا 7
عُلَمَاءٌ أئِمَّةٍ حُكَمَاءٌ * يَهْتَدِى النَّجْمُ بِاتِّبَاعِ هُدَاهَا 8
قَادَةٌ عِلْمُهُمْ وَ رَأىُ حِجَاهُمْ * مَسْمَعَا كُلِّ حِكْمَةٍ مَنْظَرَاهَا 9
مَا ابَالِى وَ لَوْ اهِيلَتْ عَلَى * الارْضِ السَّماوَاتُ بَعْدَ نَيْلِ وَلَاهَا « 1 » 10
1 - « من آن چنان نيستم كه منازل طهارت و قُدْس را كه براى احمد است فراموش نمايم . آن منازلى كه بنيادش را تقواى الهى بنا نهاد ، و آن تقوى بنايش را رفيع و بلند گردانيد .
2 - و من آنچنان نيستم كه فراموش نمايم مردان صاحب عزَّتى را در خانههائى كه خداوند اذن داده است كه : حريم و قرقگاهشان عزيز و منيع بوده باشد .
3 - ايشان سروران و سالارانى هستند كه جز رضاى خدا نخواهند ، همانطور كه خداوند جز رضاى آنان را نخواهد .
4 - خداوند از كمال خويشتن به معانى و صفات عاليه اختصاصشان داد ، و به عالىترين نامهايش ايشان را نامگذارى كرد .
هامش
( 1 ) ديوان ازْرِى طبع نجف سنهء 1386 هجريّهء قمريّه ص 129 به بعد ، و ابياتى را كه ما آورديم منتخباتى است از قصيدهء طويلهء الفيّة او كه هزار بيت بوده است اما مع الاسف به واسطهء خوردن موريانه بنا به گفتهء آية الله محقّق شيخ محمّد رضا مظفر در مقدّمهء آن اينك فقط از آن مقدار ، 587 بيت باقى مانده است . و اولين بيتى را كه ما در اينجا ذكر نموديم يعنى بيت إنَّ تلك القلوب أقلقها الوَجْدُ سى و هشتمين بيت از آن مىباشد .