( فَوَضَعَ إصْبَعَهُ فِى اذُنَيهِ فَقالَ : نَعَمْ ! وَ إلّا فَاسْتَكَّتا ) . « 1 »
« سعد وقّاص انگشتان خود را در گوشهاى خود نهاد ، و گفت : آرى ! و گرنه اين دو گوش كر شوند ! » .
و از ابن مغازلى شافعى با سند متّصل خود ، از جابربن عبدالله آورده است كه : رسول خدا براى غَزْوهاى بيرون مىرفت و به على گفت : اخْلُفْنِى فِى أهلِى ! فَقَالَ : يا رَسُولَ اللهِ ! يقُولُ النَّاسُ : خَذَلَ ابنَ عَمَّهِ . فَرَدَّدهَا عَلَيهِ ! فَقالَ رَسُولُ اللهِ :
أمَا تَرْضَى أن تَكُونَ مِنِّى بِمَنزِلَة هَارُونَ مِن مُوسى إلّا أنَّهُ لا نَبىَّ بَعْدى . « 2 »
« جانشين من باش در ميان أهل من ! على گفت : اى رسول خدا ! مردم مىگويند : رسول خدا پسر عمويش را مخذول داشت ؛ و او را در اين غزوه نپذيرفت ! رسول خدا فرمود : آيا نمىپسندى كه منزلهء تو با من منزلهء هارون با موسى باشد بهجز نبوّت ؟ ! »
و نيز از ابن مغازلىّ ، با سند متّصل خود ، از مصعب بن سَعْد ، از پدرش روايت كرده است كه : معاويه به من گفت : آيا على را دوست دارى ؟ !
قالَ سَعْد : قُلْتُ : وَ كَيْفَ لا احِبُّهُ وَ قَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم يقُولُ لَهُ : أنْتَ مِنِّى بِمنزِلَة هارونَ مِنْ مُوسَى إلّا أنَّهُ لا نَبى بَعْدِى : وَ لَقَدْ رَأيتُهُ بارِزاً يوْمً بَدرٍ وَ جَعَلَ يحَمحِمُ كَمَا يحَمحِمُ الفَرَسُ وَ يقُولُ :
بَازِلُ عَامَينِ حِديثُ سِنّى * سَنحنَحُ اللَّيلِ كَأنِّى جِنِّى
لِمِثْلِ هَذَا وَلَدَتَنى امِّى
هامش
( 1 ) - « غاية المرام » قسمت أول ، ص 111 حديث بيست و دوّم . و همچنين مضمون اين حديث را در « غاية المرام ص 130 حديث پانزدهم از « أمالى طوسى » با سلسلهء سند متّصل خود از سعيد بن مسيّب از سعد وقّاص روايت مىكند و استكّتا با تشديد كاف است اسْتَكَّ يسْتَكَّ استكاكاً يعنى كَر شدن و صَمَم پيدا كردن ، و ثلاثى آن سَكّ يسكّ سكّا مىباشد . و « مناقب » ابن مغازلى ص 27 و ص 28 حديث 40 ، و ص 33 حديث 50 و « مناقب » خوارزمى طبع سنگى ص 95 و طبع نجف ص 95 و ص 96 و « اسدالغابة » ج 4 ، ص 26 و ص 27 .
( 2 ) - « غاية المرام » ص 111 ، حديث بيست و ششم . و در « بحار الأنوار » ج 9 ، ص 240 از كتاب « عمده » ابن بطريق روايت كرده است ، و « مناقب » ابن مغازلى ص 29 ، حديث 43 .