رسول خدا « صلّى الله عليه و آله و سلّم » رو به قبله نمود و گفت : اللَّهُمَّ إنَّى أبْرَءُ إلَيكَ مِمَّا صَنَعَ خَالِدُ بْنُ الْوَليدِ « خداوندا ! من به سوى تو بيزارى مىجويم از آنچه را كه خالد بن وليد به جاى آورده است . » و سپس خالد به نزد رسول الله آمد .
در اين حال رسول خدا به أميرالمؤمنين علىّ بن أبىطالب « عليه السّلام » فرمود : به سوى بَنِى جُذَيمَه برو ؛ و آنها را از آنچه خالد بر سرشان آورده است ، راضى كن ! و پس از آن رسول خدا دو پاى خود را بلند كرد و گفت : يا عَلِىُّ حكم و قضاوت جاهليّت را در زير دو قدم خود بگذار !
أميرالمؤمنين « عليه السّلام » به سوى بنو جُذَيمَه آمد ؛ چون بدانجا رسيد ؛ در ميان آنها با حكم و قضاوت خداوندى حكم نمود . و چون به نزد رسول الله بازگشت ؛ رسول خدا گفت : اى علىّ از آنچه در آنجا انجام دادى ما را با خبر كن !
فَقَالَ يا رَسُولَ اللهِ ! عَمَدْتُ فَاعْطَيتُ لِكُلِّ دَمٍ دِيةً ، وَلِكُل جَنِين غُرَّةً ، وَلِكُلِّ مَالٍ مَالًا ، وَ فَضَلَتْ مَعِى فَضْلَةٌ ، فَاعْطَيتُهُمْ لِبُلْغَةِ كِلَابِهِمْ وَ جَعْلَةِ رُعَاتِهِم ، وَ فَضَلَتْ مَعِى فَضْلَةُ فَاعْطَيتُهُمْ لِرَوْعَةِ نِسائِهِمْ وَ فَزَعِ صِبْيانِهِمْ ، وَ فَضَلَتْ مَعى فَضْلَةٌ فَاْعْطَيتُهُم لِيرْضَوْا عَنْكَ يا رَسُول اللهِ .
فَقَالَ « صلّى الله عليه و آله و سلّم » : اعْطَيتَهُمْ لِيرْضَوْا عَنىِّ ؟ رَضِىَ اللهُ عَنْك يا عَلِىُّ ! انْتَ مِنِّى بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إلَّا انَّهُ لَا نَبِى بَعْدِى . « 1 »
« أميرالمؤمنين « عليه السّلام » عرض كرد : اى رسول خدا ! من چنين إراده كردم ، و براساس آن إراده و نظريّه ، در مقابل هر خونى كه ريخته شده بود ، يك دِيّه ( پول خون يك مسلمان ) دادم ؛ و در مقابل هر جنينى كه سِقط بود ، يك بنده ( غلام يا كنيز ) دادم ؛ و به إزاى هر مالى كه ربوده شده بود ، و يا تلف شده بود ، معادل همان مال را دادم ؛ و مقدارى با من باقى ماند ، آنرا هم براى سدّ جوع سگهاى آنها ، و باز كاشتن نهالهاى كوچك خرماى از بن برآمدهء چوپانان آنها دادم ؛ و در عين حال مقدارى نيز با من باقى ماند ؛ آنرا هم به جهت ترس ودهشت زنان آنها ، و جَزَع و فَزَع كودكان آنها دادم ؛ و نيز مقدارى هم كه باز با من باقى مانده
هامش
( 1 ) - « غاية المرام » ص 127 ، حديث 6 ، از خاصّه .