إسلام ، و امتحانات و ابتلائات او را ، و قرابت او را با من ؛ و اينكه منزلهء او با من همان منزلهء هارون است با موسى صلوات الله عليهما . »
و همچنين در « غاية المرام » همين مضمون را با تفصيلى و شرحى بيشتر ، از سُلَيم بن قَيس ، و بيان يكايك از ائمّه « عليهم السّلام » و جعفر بن أبىطالب ، و حمزة بن عبدالمطلّب ، و حضرت فاطمهء زهرا « عليهم السّلام » روايت كرده است . « 1 »
مقام و موطن دوازدهم در وقتى است كه رسول خدا خالِد بن وَلِيد را به سوى بَنِى الْمُطَلَق فرستاد ؛ و او بى محابا آنان را كشت ؛ و پس از آن أميرالمؤمنين « عليه السّلام » را فرستاد ، و حديث منزله را دربارهء او گفت .
و اين داستان ، بنا به روايت ابن بابويه ، با سند متصّل خود ، از محمّد بن مُسلّم » ، از حضرت باقر « عليه السّلام » بدينگونه است كه : رسول الله « صلّى الله عليه و آله و سلّم » خالد بن وليد را به سوى طائفهاى فرستاد كه به آنها بَنِى مُصطلق از بَنِى جُذَيمَه مىگفتند ؛ و در جاهليّت در ميان او و ميان بَنى مَخْزُوم ، خواهر او به ازدواج و نكاح رفته بود .
چون خالد به آنجا رسيد ، منادى او نداى به نماز داد ؛ و آنان حاضر شدند ؛ و خالد نماز خواند ، و آنها نيز نماز خواندند ؛ و چون نماز صبح فرا رسيد ، منادى او باز ندا در داد ؛ خالد نماز خواند و آن جماعت نيز با خالد نماز خواندند . و پس از آن خالد ، لشگر خود را أمر كرد تا ناگهان از جميع جوانب آنها را محاصره كنند ؛ و از هر جانب به غارت پردازند ، و خالد مشغول كشتن شد ؛ و زخمهاى كارى وارد كرد .
مسلمين از آن جماعت خواستند كه نامهء پيمان رسول خدا را با آنها ببينند كه آيا إسلام آنها را مُمْضى است ؟ و آنها در حمايت اسلام مصون و محفوظند ؟ ايشان نامه را به آنها نشان دادند . آن نامه را به نزد رسول خدا آوردند ؛ و از آنچه خالد بن وليد بر سر آن جماعت مسلمان بدون گناه ، از قتل و جَرْح و غارت آورده بود ؛ گزارش دادند .
هامش
( 1 ) - « غاية المرام » ص 139 ، حديث 44 ، از خاصّه .