لُصَيت ، و سَلَامَةُ بْنُ حُمَام ، و نُعْمَانُ بْنُ أبِى عَامِر ، و رَافِعُ بْن حَرْمَلَه ، و مَالِكُ بْنُ أبِى نَوْفَلَ ، و دَاعِس ، و سُوَيد ؛ و اينها از خبيثترين منافقان بودند ؛ و اينها همانهائى بودند كه ابن ابَىّ را در كارها پيش قدم مىنمودند و نمايان مىكردند .
و براى پسر عبدالله بن ابَىّ كه نامش عبدالله بود ( رسول خدا نام او را عبد الله گذاردند ) هيچ چيز سنگينتر از ديدار اين منافقين نبود ؛ و اين پسر از خواصّ عبدالله بود ؛ و درِخانه پدر را بر روى منافقين مىبست . و عبدالله مىگفت : غير از اين جماعت كسى نزد من نيايد ، و به پسرش مىگفت : قسم به خدا تو از براى من از آب براى تشنه محبوب ترى ! و آن جماعت منافقين به ابَىّ مىگفتند : اىكاش جانهاى ما و اولاد ما و أموال ما فداى تو شده بود ؛ و تو نمرده بودى ! و چون او را بر كنار گودال قبر نهادند و رسول خدا هم ايستاده بود ؛ و آنها را نظر مىكرد ؛ براى رفتن در قبر او ازدحام كردند و صداها را بلند نمودند ؛ بهطورىكه بينى داعِس آسيب ديد ؛ و عُبَادَةُ بْنُ صَامِت آنها را دفع مىكرد ؛ و مىگفت : صداهاى خود را در نزد رسول خدا پائين بياوريد . بهطورىكه بينى داعِس ضرب ديد و خون جارى شد ؛ و او مىخواست در قبر ابن ابَىّ داخل شود كه او را دور كردند ؛ و مردانى چند از قوم او داخل شدند كه آنها أهل فضل و إسلام بودند ؛ چون ديدند كه رسول خدا « صلّى الله عليه و آله و سلّم » حضور يافته ؛ و بر جنازهاش نماز خوانده و بر قبر او قيام نموده است . بنابراين در قبر او فرزندش : عَبْدُ الله و سَعْدُ بْنُ عُبَادَةِ بْنِ صَامِت و أوْسُ بْن خَوْلِى داخل شدند ؛ تا آنكه قبر او را درست كردند ؛ و أشراف أصحاب رسول خدا « صلّى الله عليه و آله و سلّم » و أكابر از طائفهء أوْس و خَزْرَج او را در لَحْد سرازير كردند ؛ و همهء آنها با رسول خدا ايستاده بودند ؛ و رسول خدا بر بالاى قبر ايستاده بود تا دفن شد ؛ و پسرش را تسليت گفت و مراجعت نمود .
و عَمْرُو بْنُ امَيّه مىگفت : اين يارانِ منافق ابن ابَىّ با چه چيزى روبرو شدند ؟ ! از طرفى ايشان همان كسانى بودند كه خاك بر قبر او مىريختند ؛ و از طرفى مىگفتند : اىكاش جان ما فداى تو شده بود ؛ و ما قبل از تو مرده بوديم ؛ و خاك بر سر خودشان مىريختند .
امام شناسى (فارسى) — صفحة 327
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٢٧