به حضور رسول خدا رسيده ؛ و عرضه داشتند : ما هم از آنها كناره گيرى كنيم ؟ !
فرمود : نَه و ليكن آنان با شما هم بستر نشوند .
و بنابراين شهر مدينه بر آنها تنگ شد ؛ و بيرون رفته و بر فراز كوهها رفتند ؛ و أهل بيتهاى آنها برايشان طعام مىبردند ؛ ولى سخن نمىگفتند . در اينحال بعضى از آنها به بعض ديگر گفتند : مردم همه از ما دورى گزيدند ؛ چرا ما خودمان از هم دورى نگزينيم ؟ فلهذا خودشان هم از هم دور شدند ؛ و دو نفرشان با هم نبودند . و بر اين منوال پنجاه روز گذشت ، كه پيوسته به درگاه خداوند تضرّع مىكردند ، و توبه و انابه مىنمودند ؛ خداوند توبهء آنها را قبول نمود ؛ و در شأن آنان اين آيه فرود آمد :
وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
. « 1 » آيه 118 از سورهء 9 : توبه
« و خداوند توبهء آن سه نفرى را پذيرفت ، كه از رفتن با رسول خدا تخلّف ورزيده بودند ؛ تا جائى كه زمين با همهء گشايش آن براى آنها تنگ شد ؛ و نيز جانهاى خودشان براى آنها تنگ شد ( و به جان آمدند ) و يقين كردند كه هيچ پناه و مَلْجأى از خدا نيست ؛ مگر به سوى خدا . در اينحال خداوند بر آنها نظر رحمت نموده ، و رجوع بر مهر و محبّت نمود ؛ تا اينكه ايشان هم توبه كنند ؛ و البتّه اوست كه رجوع كنندهء شديد به بندگان خود و مهربان است . »
باقى ماندگان در مدينه از روى عذر ، در پاداش با رسول خدا شريك هستند
واقدى آورده است كه در رمضان سال نهم رسول خدا « صلّى الله عليه و آله و سلّم » از اين سفر به مدينه بازگشت ؛ « 2 » و گفت : الْحَمْدُ لِلّه عَلَى مَا رَزَقَنَا فِى سَفَرِنَا هَذَا مِنْ أجْرٍ
هامش
( 1 ) - تفسير « مجمع البيان » ج 3 ، ص 79 ، و تفسير « الميزان » ج 9 ، ص 431 و ص 432 از « مجمع البيان » ، و « سيرهء حلبيّه » ج 3 ، ص 165 ، و « بحارالأنوار » ج 6 ، ص 622 و ص 623 از « مجمع البيان » و « بحارالأنوار » ج 6 ، ص 630 از « تفسير عيّاشى » و « الكامل فى التاريخ » ج 2 ، ص 282 ، و « أعيان الشيعة » طبع رابع ، ج 2 ، ص 199 ، و « سيرهء ابن هشام » ج 4 ، ص 964 و ص 957 ، و كتاب « حياة محمّد » ص 433 .
( 2 ) - و نيز در « الكامل فى التاريخ » ج 2 ، ص 282 آورده است .