مُعَاويه در پاسخ من گفت : هَيهَاتَ هَيهَاتَ ! ! مَلَك أخُوتَيْمٍ فَعَدلَ وَ فَعَلَ مَا فَعَلَ ؛ فَو اللهِ مَا عَدَا أنْ هَلَكَ ، فَهَلَكَ ذَكرُهُ إلّا أنْ يقُولَ قائِلٌ : أبُو بَكرِ . ثُمَّ مَلَك أخُو عَدى فَاجْتَهَّدَ وَ شَمَّرَ عَشْرَ سِنينَ ؛ فَوَ اللهِ مَا عَدَا أن هَلَك فَهَلَك ذِكرُهُ إلّا أنْ يقُولُ قائِلٌ : عُمَرُ : ثُمَّ مَلَك أخُونَا عُثْمَانُ فَمَلَك رَجُلٌ لَم يكنْ أحَدٌ فِى مِثْلِ نَسَبِهِ ، فَعَمِلَ مَا عَمِلَ ( وَ عُمِلَ بِهِ ) : فَوَ اللهِ مَا عَدَا أنْ هَلَك فَهَلَك ذِكرُهُ وَ ذِكرُ مَا فُعِلَ بِهِ .
وَ إنَّ أخَا هَاشِمٍ يصْرَخُ بِهِ فِى كلِّ يوْمٍ خَمْسَ مَرَّاتٍ : أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللهِ . فَأَى عَمَلٍ يبْقَى مَعَ هَذَا ؟ لَا امَّ لَك ! وَ اللَهِ إلّا دَفُناً دَفُناً .
« دور است ، دور است ( باقى ماندن نام من در اين حال و يا صلهء رحم كردن با بنى هاشم ) . برادر تيمى ما : أبو بكر حكومت كرد و در بين مردم به عدالت رفتار كرد و بجا آورد آنچه را بجا آورد ؛ و سوگند به خدا همين كه مرد ياد او و نام او هم مرد مگر اينكه گويندهاى در وقتى نام او را ببرد و أبو بكر بگويد . و پس از آن برادر بنى عدى ما : عمر حكومت كرد ، كوشش كرد و ده سال كمر بست . و سوگند به خدا همين كه مُرد ياد او و نام او هم مُرد مگر اينكه گويندهاى در وقتى نام او را ببرد و لفظ عُمَرى بر زبان آرد . و سپس برادر ما عثمان حكومت كرد و هيچكس در نَسَب همطراز و همانند او نبود و كرد آنچه را كه كرد ( و نيز گذشت آنچه كه ديگران با او كردند ) و سوگند به خدا همين كه مُرد ياد او و نام او هم مُرد و ياد آنچه بر او بجاى آوردند نيز مُرد .
ولى اين برادر هاشمى ما ( مراد رسول اللّه است ) در هر روز پنج مرتبه با صداى بلند نامش را به أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا رَسُولُ اللّه مىبرند . كدام عملى من انجام دهم كه با وجود اين إعلان و اين بانگ محمّد رسول اللّه ، براى من باقى بماند ! اى بى مادر ! سوگند به خداى كه من از پاى نمىنشينم تا اين نام را در أعماق زمين دفن كنم . » ( يعنى با وجود اين صدا و اين بانگ ، هر عمل خيرى من انجام دهم نامم نمىماند و با مردن من مىميرد . من تمام كوشش و همّت خود را مصروف داشتهام كه : نام محمّد را از روى زمين بردارم و با وجود بقاءِ نام او براى كسى در دنيا أرج و ارزشى نيست و در برابر اين ندا هيچ كردار خيرى ظهور ندارد . و برداشتن اين نام از فراز مأذنههاى مساجد ، متوّقف است بر سخت گيرى بر بنى هاشم و آنها را از قيد حيات ساقط كردن و از حسّ و نَفَس انداختن ) .
امام شناسى (فارسى) — صفحة 264
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٦٤