كلامى كه با عقائد مردم سروكار دارد بايد أمين باشد . زيرا كه مورد نظرّيه و استشاره جماعات و اجبالى قرار مىگيرد كه نظرّيه او را به عنوان مُسْتَشار تَلقّى مىكنند ؛ وَ الْمُسْتَشَارُ مُؤْتَمَنُ .
علىّ بن أبىطالب را كه اقرار خود مخالفان يگانه مرد راستين و اعلم و افضل و اورع و اشجع و اعرف به كتاب خدا و سُنَّت رسول خدا بود ، با آن سوابق توحيد و اخلاص و ايمان و ايقان و ايثار و عبوديّت محضه در برابر خدا ، و فدويّت خالصه نسبت به رسول اكرمش در ضرّاء و سراء و دوران شدّت و عُسْرَت ، كنار زدند به چه دليلى و به چه عنوانى ؟
رأى گيرى مخفيانه در سقيفه با خدعه همراه بوده و از نظر ظاهر هم باطل است
اگر امامت و حكومت با تعيين مردم و طرز انتخاب و رأى گيرى است ، و بايد رجوع به اهل خبره و صاحبان حَلّ و عَقْد گردد ، پس چرا مخفيانه با شتابزدگى هر چه بيشتر و عجله هر چه تمامتر ، بدون اطّلاع و خبر دادن به على و شيعيان او ، از اصحاب بزرگ رسول خدا از مهاجرين و انصار ، و بدون اطّلاع به عبّاس عموى پيامبر و اولاد او ، و بدون شركت احدى از بنى هاشم و تخلّف جمعى كثير از مهاجر و انصار ، هنوز جَسَد مبارك رسول خدا روى زمين بود و على به غسل و كفن اشتغال داشت ، طبق گفتار مورّخين خود عامّه شيخان ( أبو بكر و عمر ) به سقيفه بنى ساعده رفتند ، و چنان در راه سرعت داشتند كه يَتَسَابقَان ، هر يك از ديگرى سبقت مىگرفت و در آنجا خُفْيَة پس از گفتگوهائى مبنى بر افضليّت قريش بر انصار رأى گرفتند و با أبو بكر بيعت كردند ؟
اگر ميزان امامت ، قرشى بودن بود ، على افضل و اعلم و انسب و اقرب قريش به رسول اللّه بود ؛ چگونه استدلال به شجره نمودند و ثمره آن شجره را به بوته نسيان سپردند ؟
ابن قُتَيْبَه دينَورى مىگويد : چون على را به مسجد براى بيعت بردند و او را امر به بيعت كردند آن حضرت گفت : اللهَ اللهَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرينَ ! لَا تُخْرِجُوا سلْطَانَ مُحَمَّدٍ فِى الْعَرَبِ عَنْ دَارِهِ وَ قَعْرِ بَيْتِهِ إلَى دُورِكُمْ وَ قُعُورِ بُيُوتِكُمْ ! وَ لَا تَدْفَعُوا أهْلَهُ عَنْ مَقَامِهِ فِى النَّاسِ وَ حَقِّهِ ! فَوَ اللهِ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ ، لَنَحْنُ أحَقُّ النَّاسِ بِه ، لِانَّا أهْلُ الْبَيْتِ ، وَ نَحْنُ أحَقُّ بِهَذَا الْأمْرِ مِنْكُمْ !
مَا كَانَ فينَا الْقَارِئُ لِكِتَابِ اللهِ ، الْفَقِيهُ فِى دينِ اللهِ ، الْعَالِمُ بِسُنَنِ رَسُولِ اللهَ ، الْمُضْطَلِعُ بِأمْر الرَّعِيَّة ، الْمُدَافِعُ عَنْهُمْ الْامُورَ السَّيِّئَة ، الْقَاسِمُ بَيْنَهُمْ بِالسَّوِيَّة ، وَ اللهِ إنَّهُ لَفِينَا ؛ فَلَا تَتَّبِعُوا الْهَوَى فَتَضِلّوا عَنْ سَبِيلِ اللهِ ! فَتَزْدَادُوا مِنَ الْحَقِّ بُعْداً .