مُحَمَّدٍ عَلِىٌّ ، وَ بَعْدَ عَلِىٍّ الْحَسَنُ ، وَ بَعْدَ الْحَسَنِ الْحُجَّةُ ؛ اصْطَفَانَا اللَّهُ وَ طَهَّرَنَا ، وَ آتَانَا مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعَالَمِينَ .
« اوّل ايشان علىّ بن أبى طالب است ، و پس از او حسن و حسين ، و پس از او علىّ بن الحسين ، و پس از او محمّد بن علىّ ، و پس از او من ، و پس از من موسى فرزندم ، و پس از موسى علىّ پسرش ، و پس از علىّ محمّد ، و پس از محمّد علىّ ، و پس از علىّ حسن ، و پس از حسن حجّت ؛ خداوند ما را برگزيده است و تطهير نموده است ، و به ما عنايت فرموده است آنچه را كه به احدى از عالميان نداده است . »
يونس گويد : پس از اين عرض كردم : يا بن رسول الله ! پسر عبد الله بن مسعود ديروز بر شما وارد شد و از شما پرسيد همين را كه من پرسيدم ؛ و شما جواب داديد به خلاف آنچه را كه به من جواب داديد !
حضرت فرمود : يَا يُونُسُ ! كُلُّ امْرئ مَا يَحْتَمِلُهُ ! وَ لِكُلِّ وَقْتٍ حَدِيثُهُ ! وَ إنَّكَ لَاهْلٌ لِمَا سَأَلْتَهُ ! فَاكْتُمْهُ إلَّا عَنْ أَهْلِهِ ! « 1 »
« اى يونس ! هر كس توانائى مقدار معيّنى از علوم را دارد كه آن را بردارد ! و از براى هر وقت گفتارى متناسب آن وقت مىباشد ! و تو اهليّت دارى درباره فهميدن آنچه را كه پرسيدى ! بنابراين ، اين علم را پنهان بدار مگر براى صاحبان آن كه اهليّت آن را دارند » !
روايت « مصباح الشّريعة » : وَ إنَّ الْمُوقِنِينَ لَعَلَى خَطَرٍ عَظِيمٍ
علّامه مجلسى رضوان الله عليه در « بحار الانوار » از « مصباح الشّريعة
هامش
( 1 ) - « البرهان فى تفسير القرآن » طبع سنگى ( سنه 1302 هجرى قمرى ) ج 2 ، ص 93 ؛ اين روايت را با مختصر اختلافى در لفظ و با همين سند بدون واسطه ابن بابويه بلكه مستقيماً از علىّ بن الحسين ( پدر او ) ، شيخ اقدم ما علىّ بن محمّد خَرّاز قمّى رازى در كتاب « كفاية الأثر فى النّصّ على الائمّة الاثنى عشر » طبع حروفى انتشارات بيدار ( سنه 1401 ) از ص 255 تا ص 259 روايت نموده است .