دايهء عشق ز بس داده مرا خون جگر * مىدمد آبلهء زخم كنون از بدنم
گوىِ مَطلَع چه عجب گر برم از فارِس فارْس * تا به مدح تو شها نيّر شيرين سخنم « 1 »
بأَبِى أَنْتَ وَ أُمِّى وَ نَفْسِى يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ؛ أَشْهَدُ لَقَدِ اقْشَعَرَّتْ لِدِمائِكُمْ أَظِلَّةُ الْعَرْشِ مَعَ أَظِلَّةِ الْخَلائِقِ ، وَ بَكَتْكُمُ السَّمَاءُ وَ الارْضُ وَ سُكَّانُ الْجِنَانِ وَ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ ، صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ عَدَدَ مَا فِى عِلْمِ اللَّهِ . « 2 » « پدرم و مادرم و جانم فدايت گردد اى أبا عبد الله ! سوگند به خدا كه تحقيقاً براى خونهاى شما اشباح عرش خدا با اشباح خلائق به لرزه افتادند . و براى خاطر شما آسمان و زمين و ساكنان بهشت و خشكى و دريا گريستند . صلوات خدا بر تو باد به تعداد آنچه در علم خدا وجود دارد . »
از اين فقرهء زيارت استفاده مىشود كه اشباح عرش و اشباح خلائق تاب و تحمّل كشيدن آن واقعه را نداشتند كه به لرزه درآمدند ، و همچنين آسمان و زمين و بهشتيان و صحرا و دريا تاب آن را نداشتند كه به گريه افتادند . پس به تعداد مخلوقاتى كه در علم خداوند وجود دارد بر تو سلام و صلوات باد ؛ كه همه اظهار عجز به درگاه تو نموده و در تحيّر و تحسّر غوطهور شدند .
آسمان بار امانت نتوانست كشيد * قرعهء فال به نام من ديوانه زدند
.
هامش
( 1 ) ديوان « آتشكده » حجّة الإسلام نيّر طاب ثراه ، طبع چهارم ، ص 123 : زبان حال از قول حضرت أبى عبد الله عليه السّلام در قتلگاه .
( 2 ) « مفاتيح الجنان » طبع اسلاميّه ( 1379 قمريّه ) ص 439 ؛ از جملهء زيارت حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام كه در شش وقت : اوّل رجب و نيمه رجب و نيمه شعبان روزها و شبهاى آنها بجاى آورده مىشود ( بنا بر روايت امام جعفر صادق عليه السّلام از كتب مفيد و سيّد ابن طاوس و شهيد ) .