/ 74 چنان كه يادآورى و تذكره را هدف آفرينش در همين سوره قرار داده است :
«
وَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
» . « 55 » و به همين گونه تعقّل را در اين گفتهاش سبحانه و تعالى هدف معرفى كرده است :
وَ لِتَبْلُغُوا أَجَلًا مُسَمًّى وَ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
. « 56 » همچون آن كه آزموده شدن آدمى را در آيات متعدد هدف اساسى آفرينش قرار داده است ، همچون اين گفتهء او سبحانه و تعالى :
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
. « 57 » آزمايش به نوبهء خود راهى براى تكامل انسان است ، و پاك شدن او از عوامل منفى و زيانبخش .
تكامل . . . عاليترين هدف
از خلال ديدگاههايى كه ياد شد ، به اين نتيجه مىرسيم كه : صعود انسان در معراجهاى نزديك شدن به خداوند متعال عاليترين هدف آفرينش او است ، و اين امر در آزاد شدن وى از يوغ بندگيها و پاك شدن قلب او از هوى و هوس و شهوتها ، و بالا رفتن او از پلههاى صعود به جانب شناخت خدا و تقرب يافتن به او از راه كارهاى شايسته و نيك است .
چون انسان به حد تقرب به خدا نزديك شود ، رضوان و غفران و رحمتها و ديگر نعمتهاى آماده شدهء از پيش او شامل حال وى مىشود ، و چه كس شايستهتر از خدا است كه بندهء خود را كه در آستانه او ظاهر شده است به مهمانى بپذيرد و مشمول عنايت خويش سازد ؟ و از اين جا بايد گفت كه در آيهاى كه پس از اين
هامش
( 55 ) - الذاريات / 49 .
( 56 ) - غافر / 67 .
( 57 ) - الملك / 2 .