بحرانى از رحمت او نااميد نباشيم ، و از ترس آينده نسبت به دنيا حريص نشويم ، چه روزى دهندهء صاحب نيروى متين و مستحكم او است .
اشاره به همين مطلب دارد و روايتى مأثور از امام زين العابدين ( عليه السلام ) كه گفت : « بيرون آمدم تا به اين ديوار رسيدم ، پس به آن تكيه دادم ، و ناگهان مردى كه بر تن دو جامهء سفيد داشت ، به صورت من نگاه كرد و ، سپس گفت : اى على بن الحسين ! چرا امروز تو را محزون و اندوهناك مىبينم ؟ ! اگر اندوه تو براى دنيا است كه روزى خدا براى نيك و بد آماده است ، پس گفتم : اندوه من به دنيا مربوط نيست ، و چنان است كه تو مىگويى ، و او گفت : يا على بن الحسين ! آيا كسى را ديدهاى كه از خداى عزّ و جلّ چيزى بخواهد و آن را به دو ندهد ؟ ! گفتم :
نه ، گفت : نگاه كردم و ديگر كسى را پيش روى خويش نديدم » . « 36 » ثالثا : اين همه دليلى است كه ما را به بعث پس از مرگ هدايت مىكند .
مگر نه آن است كه مشكل اساسى در نزد كافران نادانى ايشان نسبت به قدرت خدا براى زنده كردن مردگان ، يا تغيير دادن نظامها و مقررات حاكم بر / 50 آفريدگان است ، و اين داستانها اين مشكل را از پيش پاى ايشان بر مىدارد ، و راه ايمان آوردن به آخرت را براى ايشان هموار مىسازد .
[ 31 ] مژده دادن ابراهيم به غلامى عليم ، گونهاى از وعدهء خدا بود ، و گوشهء ديگرى از آن ريشه كن كردنى بود كه قوم لوط گرفتار آن شدند .
هنگامى كه ابراهيم ( ع ) فرشتگان را شناخت ، از ايشان دربارهء كار بزرگى كه به منظور انجام دادن آن فرود آمده بودند پرسش كرد ، چه بنا بر نصّى به جا مانده از امام صادق ( عليه السلام ) : « آنان چهارتن بودند : جبرييل و ميكاييل و اسرافيل و كروييل عليهم السلام » « 37 » و چنين كسان جز براى كارى بزرگ فرود نمىآيند .
قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ
« گفت : پس كار و منظور شما
هامش
( 36 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 126 .
( 37 ) - همان كتاب ، ص 127 .