است گفتهء خداى تعالى :
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ * فَلا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ * وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ * وَ لا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ
« و پروردگارت داناتر است به اين كه چه كس از راه خود به بيراهه افتاده ، و راهيافتگان را بهتر مىشناسد * پس از تكذيب كنندگان فرمانبردارى مكن * چنان دوست دارند كه با ايشان كنار آيى تا ايشان نيز با تو كنار آيند * و از هر كس كه بيش از اندازه سوگند ياد مىكند و زبون است فرمان مبر » . « 162 » از آيه چنان مفهوم مىشود كه سستى نشان دادن در احكام قرآن به هر صورت و هر سبب روا نيست ، چه آن كلام خدا و عملى كردن آن و به حق ملتزم بودن به آن واجب است ، و به بهانهء فشار چنين كارى را روا داشتن جايز نيست ، / 461 چه چالش در برابر فشار نشانهء ايمان است ، و همچنين برترى دادن به آخرت در برابر مصالح و شهوات دنيا .
پيشينيان ، در آن هنگام كه در برابر چالشها سستى عزم پيدا كردند و در امر دين سستى نشان دادند ، و در مواجههء با دشواريها نرم شدند ، سقوط پيدا كردند و از ميان رفتند .
وَ تَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ
« و روزيتان را بهانهء تكذيب كردن خودتان قرار مىدهيد ؟ » آن كس كه چنان مىپندارد كه روزى او از طرف بندگان خدا مىرسد و بنا بر اين با آنها به مداهنه و سازش عمل مىكند ، يا آن را از بارانها مىداند و به جاى آن كه به شكر ايجاد كنندهء باران بپردازد از ابر طلب باران مىكند ، دروغ مىگويد ، چه گاه ممكن است مردم وسيلهاى براى روزى باشند ، ولى آن كه روزى مىرساند و صاحب نيروى مستحكم است خدا است ، پس مداهنهء با ايشان و تكذيب حق براى به دست آوردن لقمهاى نان روا نيست ، بلكه از خدا بايد بترسند و پرهيزگار باشند ، چه اگر او از رسيدن روزى جلوگيرد ، هيچ كس نمىتواند اين منع را از ميان
هامش
( 162 ) - القلم / 7 - 10 .