نعمتهاى او كفران مىورزيد ، / 354 ولى آنها پيوسته به شما مىرسد ، و بسا هست كه خدا بر مقدار آن مىافزايد تا تكذيب كننده بر گناه خود بيفزايد ، و بهرهاى براى وى در آخرت بر جاى نماند ، و نه نصيبى از رحمت خدا ، و رحمت خدا از آنچه گرد مىآورند بهتر است :
وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ * وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ * وَ زُخْرُفاً وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ
« و اگر نه آن بودى كه ( ما خواستيم كه ) مؤمن و كافر ( در زندگى اين جهان ) چون هم باشند ، چنان مىكرديم كه كسانى كه به رحمان كفر مىورزند ، خانههايى با سقفهاى سيمين داشته باشد و نردبانهايى كه بر آنها بالا روند ، و براى خانههاشان درها قرار مىداديم و تختهايى كه بر آنها تكيه كنند * و زيورهاى زرّين ، كه اين همه چيزى جز متاع و بهرهء زندگى دنيا نيست ، و آخرت در نزد پروردگار تو مخصوص پرهيزگاران است » . « 117 » مگر متاع دنيا چه ارزشى دارد كه آدمى به آن فريفته شود ، و چنان تصور كند كه هر چه خدا بر مقدار آن بيفزايد به خير و صلاح او است ، و آن را وسيلهاى براى ادامه دادن به كفر خود قرار دهد و تكذيب به خداى رحمان - عزّ و جلّ - كه هر چه زودتر سبب ناكام شدن او از بزرگترين رحمت در آخرت ، از چشمهها و نهرها و ميوهها و فرش استبرق و حور العين ، خواهد شد ، و براى چه بايد براى رحمت خدا بر او در دنيا از اين نعمت بزرگ آخرت چشم بپوشد و به سبب تكذيب در معرض غضب خدا قرار گيرد ؟ ! بدان سبب كه ما ، چنان كه بايد و شايد ، از حقيقت نعيم آخرت آگاهى نداريم ، خداوند متعال ، از طريق تشبيه ، اشارهاى تقريبى به آن مىكند ، چه در بهشت چيزهايى است كه نه چشمى آنها را ديده ، و نه گوشى خبر آنها را شنيده ، و نه بر قلب هيچ بشرى خطور كرده است ، و در اخبار آمده است كه اگر خدا با مردمان دربارهء بهشت چنان سخن گويد كه هست ، باور نخواهند كرد ، و شايد به
هامش
( 117 ) - الزخرف / 33 تا 35 .