يعنى اواخر شب و اوايل صبح ، و وحى به اين بس نمىكند ، بلكه علاوه بر آن مىگويد كه نجات نعمتى الاهى بود ، و نه نتيجهء حالتى بشرى يا تصادف .
نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا
« نعمتى از جانب ما . » ولى مربوط به واقعيتى بشرى يعنى سپاسگزارى است كه از يك دورهء تكامل مىگذرد :
ايمان + عمل و شكر بالا رفته از طرف انسان + ارادهء الاهى به توفيق نعمت نازل شدهء از جانب خدا .
و پروردگار ما اين دوره را به شخص لوط ( ع ) اختصاص نمىدهد ، بلكه از ذكر خاص به عموميت داشتن آن مىپردازد ، و از شاهد به سنّت .
كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ شَكَرَ
« بدين گونه كسى را كه سپاس گزارد پاداش مىدهيم . » / 250 هر كس مىخواهد بوده باشد ، و در هر مكان و زمان .
[ 36 - 37 ] و قرآن به تأكيد در اين باره مىپردازد كه عذاب به نوبهء خود تكامل يافته بود .
انحراف بشرى + هشدارهاى الاهى + تكذيب بشرى و اصرار بر انحراف عذاب از جانب خدا يعنى نقمتى در مقابل نعمت .
لوط انحراف اجتماعى را تشخيص داد ، و كوشيد تا آن را تغيير دهد و اصلاح كند ، پس قوم خويش را از عواقب گمراهيشان بيم و هشدار داد و به ايشان گفت كه آنان را گرفتار انتقامى شديد خواهد كرد كه از جانب خدا در معرض آن قرار خواهند گرفت .
وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا
« و آنان را از خشم و سختگيرى ما ترساند . » به جاى آن كه دربارهء اين بيم دادن بينديشند و از آن پند گيرند ، گرفتار شك شدند ، و به تكذيب تنها بسنده نكردند ، بلكه يكديگر را بر آن تحريك مىكردند كه به بيم دادنهاى شديد توجه نكنند و به جدال و مراء ( فتماروا ) بپردازند و