امام صادق ( ع ) گفت : « چون خدا ارادهء آن كرد كه قوم نوح را هلاك كند ( و پس از گرفتارى دراز ، گفت : ) پس همسر نوح در آن هنگام كه آب ناگهان از زمين جوشيد فرياد كشيد و نوح به كنار تنّور ( محل جوشيدن آب ) آمد و بر آن گلى نهاد و آن را مهر كرد تا همهء جانوران در كشتى جمع شدند ، و آن گاه به خانه بازگشت و مهر از سر تنور برگرفت ، / 224 و گل را از روى آن برداشت ، و خورشيد گرفت ، و آب از آسمان آغاز به فرو ريختن كرد ، و زمين شكافت و از آن چشمهها بيرون زد » ، « 22 » و تاريخ حكايت از آن مىكند كه روزى سطح زمين را آب فرا گرفت ، و محققان در اين باره به وجود آثار جانوران دريايى صدفها و سنگوارههاى ماهيان موجود در هر جا حتى بر سر كوهها استناد مىكنند ، ولى تحليل تاريخى با آنچه در قرآن آمده است اختلاف دارد ، چه آن تحليل مادّى محض است ، و على رغم عدم مطابقت كامل آن به اعتقاد ما كه در آن قضيه صورت علمى مجرد از هر موعظه و عبرت پيدا مىكند ، صاحبان نظريه در اين زمينه ، مثلا ، طوفان را به آن توجيه مىكنند كه بر حسب تصادف پيدا شده ، و پيدايش آن بر اثر بادهاى سردى بوده است كه سبب پيدا شدن كوههايى عظيم از يخ شده ، و سپس انفجارى در خورشيد سبب بالا رفتن درجهء حرارت و آب شدن برفها و كوههاى يخى در زمين و به راه افتادن سيلهاى عظيم و زير آب رفتن سطح زمين بوده است . و قرآن مىگويد : هرگز چنين نبوده . . .
تصادف در آن دخلى نداشته ، بلكه به تقدير حكيمانهء الاهى بوده كه ما آثار را بر اين نمود جهانى خارق العاده مشاهده مىكنيم كه خدا نوح را از آن آگاه كرد ، و در آن حتى يك مؤمن در آب غرق نشد ، و يك كافر نجات پيدا نكرد ، پس آيا اين را مىشود گفت كه تصادف بوده است ؟ !
فَالْتَقَى الْماءُ
« پس آبها به هم رسيدند . » يعنى آب فروريزهء از آسمان و آب جوشندهء از زمين .
عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ
« بنا بر آنچه مقدّر شده بود . »
هامش
( 22 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 178 .