نمىكرد ، از زجر ايشان به صورت روانى آسيب مىديد ، يا قربانى آن مىشد ، به همان گونه كه دليل بر آن است كه نوح - عليه السلام - به حد نوميدى از ايمان آوردن قوم خويش رسيده بود . و رازى گفته است : رسول به چنين دعايى ، تا آن زمان كه احتمال ايمانى از قوم خود مىداشت ، نپرداخت ، و پروردگارش دعاى او را مستجاب كرد ، و آسمان را به حال فرو ريختن آب بر سر ايشان واداشت ، و چشمههاى زمين را به فوران برانگيخت ، و از اين راه پيامبرش پيروز شد و كافران به هلاكت رسيدند .
با نظرى كلى و دقيق به داستانى كه قرآن آن را در سه فصل عرضه داشته است ، در فصل اول از رنجهايى ياد مىكند كه نوح از قوم خود ديد و چشيد ، و در فصل دوم سخن از دعايى است كه خلاصهء ايستار او را نسبت به ايشان به ما عرضه مىكند ، و فصل سوم اختصاص به عذاب خدا دارد كه بر آن گروه كافران نازل شد ، به اين حقيقت مهم توجه پيدا مىكنيم كه دعاى مؤمنان براى رسيدن به پيروزى به اجابت نمىرسد مگر در آن زمان كه در راه خدا به حركت و فعاليت برخاسته باشند ، و تمام تواناييهاى ممكن معنوى و مادّى خويش را براى رسيدن به پيروزى به كار گرفته باشند .
خدا بر آن قادر بود كه در اولين لحظهء تكذيب قوم نوح به رسالت وى به يارى او برخيزد ، ولى نوح را نسلى پس از نسل ديگر به حال خود واگذاشت ( 950 سال ) تا مردمان را دعوت كند و رنگهاى گوناگون آزار و ابتلا را متحمل شود ، پس به او وعدهء نصر و پيروزى مىداد و رسيدن آن تأخير پيدا مىكرد ، و اين همه براى آن بود كه حجت بر مردمان تمام شود .
در سورهء نوح توجه مفصل به دعاى نوح ( ع ) عمق آزار و رنجى را كه او تحمل كرده بود ، براى ما آشكار مىسازد ، و بسيارى از انديشههاى گذشته را در روشنى قرار مىدهد ، ولى در اين جا به اختصار مىپردازد و به آنچه در جاهاى ديگر قرآن در اين خصوص آمده اعتماد مىكند و مىگويد :
فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ * وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً
« پس گشوديم درهاى آسمان را با آبى فرو ريزنده * و شكافتيم زمين را با چشمهها . »