وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ
« و آنان از فزع و هراس آن روز در امانند » . « 20 » امام على ( ع ) در ضمن سخن گفتن از حوادث محشر گفته است : « چون روز قيامت فرا رسد ، خداوند تبارك و تعالى آنان را بىسلاح و گنگ و برهنه و بىريش از گورهاشان بيرون مىآورد و در يك بيابان قرار مىدهد ، روشنى آنان را به راه مىاندازد ، و تاريكى گرد هم جمعشان مىكند ، تا آن گاه كه به گردنهء محشر برسند ، و از پيش رفتن بازشان دارند ، و در اين هنگام است كه سخت به نفس زدن مىافتند ، و عرق ريختن تنهاشان افزايش پيدا مىكند ، و كارها بر ايشان سخت مىشود ، و به ناليدن و ضجه كشيدن مىافتند و بانگ بلند برمىدارند » ، گفت : « و اين اولين هول و هراس از اهوال قيامت است » ، گفت : « پس جبّار تبارك و تعالى از بالاى عرش خود در سايههاى فرشتگان به آنان توجه مىكند ، و فرشتهاى از فرشتگان به فرمان او در ميان آنان ندا مىكند كه : اى گروه آفريدگان ! خاموش باشيد و به منادى جبّار گوش دهيد » ، گفت : « پس اولين ايشان چنان ندا را مىشنوند كه آخرين ايشان » ، گفت : « پس بانگهاشان فرو مىشكند ، و چشمانشان فرو مىافتد ، و بندهاى بدنشان به لرزه درمىآيد ، و قلبهاشان آشفته مىشود ، و سرهاشان را به طرف ندا كننده بلند مىكنند و سخت متوجه او مىشوند » ، گفت :
« پس در اين هنگام كافر مىگويد كه اين روزى سخت است » . « 21 » / 222 [ 9 - 12 ] و تكذيب رسالت امرى طبيعى است كه همهء پيامبران گذشته با آن رو به رو شده بودهاند .
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنا
« پيش از ايشان قوم نوح تكذيب كردند و به تكذيب بندهء ما پرداختند . » تكذيب نخستين به آيات و رسالت است ، و تكذيب دوم به پيامبرى او ( ع ) ، و تنها به تكذيب بس نكردند ، بلكه در آن كوشيدند كه وى را بدنام سازند .
هامش
( 20 ) - النمل / 89 .
( 21 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 175 .