ثالثا :
وَ النُّبُوَّةَ
و پيامبرى را ، و خدا از زمان يعقوب ( ع ) تا زمان عيسى ( ع ) پيامبرانى فراوان براى بنى اسراييل فرستاد ، و اين شماره از انبيا نعمتى بزرگ و فخرى سترگ براى بنى اسراييل بود ، بدان سبب كه عظمت يك امّت با شماره و نوع برگزيدگان پاكيزه در آن در معرض مقايسه قرار مىگيرد ، و جهان امروزى ما نيز پيشرفت ملتها را بر نسبت افراد شايستهء موجود در ميان آنها تخمين مىزند ؛ و بدين گونه بنى اسراييل نسبت به ديگر اقوام در زمان خود امت پيشرفتهاى به شمار مىرفت ، و سپس خداوند متعال با پيامبران و صالحان هر قوم مردمان را حفظ مىكند و از رسيدن عذاب به ايشان جلوگيرى به عمل مىآورد ، و خداى تعالى گفته است :
وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ
و خدا ، تا تو ( اى پيغمبر ) در ميان آنان هستى ، عذابشان نخواهد كرد » . « 5 » / 86 و نسبت به ما به عنوان مؤمنان واجب است كه اين مطلب را بدانيم كه هر چه شمارهء صالحان و عالمان ربّانى و رساليان مخلص در ميان ما افزونتر شود ، به پيروزى ملازم با فرمان و اذن خدا نزديكتر مىشويم .
رابعا :
وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ
و چيزهاى پاكيزه را روزى ايشان ساختيم .
پس خدا بنى اسراييل را رزق و روزى نيكويى بهره كرد و اين پس از آن بود كه به آنان فرمان داد تا از دروازهء حطّة به شهر مقدسى كه بركت خدا در آن بود درآيند .
خامسا :
وَ فَضَّلْناهُمْ عَلَى الْعالَمِينَ
و آنان را بر جهانيان برترى بخشيديم .
در تمدن و آبادانى از ديگر امتها و ملتهاى پيش از خود و همزمان با
هامش
( 5 ) - الأنفال / 33 .