كه :
فَأْتُوا بِآبائِنا إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
. و بدين گونه خود را از حقيقت دور و در حجاب نگاه دارند ، و اينان خواه ايمان بياورند يا چنين نباشند ، جزا وقوع پيدا خواهد كرد . خدا آنان را زنده مىكند ، سپس مىميراند ، سپس آنان را در روز قيامت گرد هم جمع مىكند كه هيچ شكى در آن نيست .
آيا اگر كافر شوند ، مىتوانند زيانى به پروردگارشان كه مالك و پادشاه آسمانها و زمين است زيانى برسانند ؟ و آنان كه در روز برخاستن ساعت زيان مىبينند ، باطل كاراناند .
در آنجا كافران از مؤمنان جدا مىشوند ، بلكه كافران نيز - همچون مؤمنان - از يكديگر تمايز پيدا مىكنند ، چه
تَرى كُلَّ أُمَّةٍ جاثِيَةً كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعى إِلى كِتابِهَا الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
.
در آن جا فرق ميان مردم بر حسب كارهاشان تجلّى پيدا مىكند : كسانى كه ايمان آوردند و به انجام دادن كارهاى شايسته پرداختند ، به بهشت وارد مىشوند ، در صورتى كه كافران مورد مؤاخذه قرار مىگيرند و از ايشان مىپرسند : چرا از / 66 تسليم شدن به آيات خدا خوددارى كرديد ، و به گناه پرداختيد ، و چنان گمان برديد كه نسبت به ساعت يقين نداريد ، در صورتى كه ساعت حق است و هيچ شكى در آن نمىرود ؟ در آن روز اعمال بد ايشان آشكار مىشود ، و حقايقى كه به استهزا كردن آنها مىپرداختند ، احاطهشان مىكند ، و اما فراموشى ايشان از حقايق - كه يكى از افعال قلبى است - با يك فراموشى همچون خود آن مقابله پيدا مىكند و به ايشان خواهند گفت :
الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا
امروز شما را از ياد مىبريم ، به همان گونه كه شما رسيدن به چنين روزى را فراموش كرده بوديد » .
و در پايان سوره سياق باز مىگردد و بيان مىكند كه : جزاى ريشخند كردن آيات خدا آتش است ، و سبب آن مغرور و مفتون شدن به زندگى دنيا است ، و سپاس مخصوص خدا است ( در آغاز و در پايان بر رحمت و عدالت او ) ، و او را است بزرگى و كبريا در آسمانها و زمين و او عزيز حكيم است .