دسترس قرار داديم تا مگر از آن پند گيرند و به ياد بسپارند .
/ 56 بدين گونه خدا هدف كتابش را در تذكره و به ياد سپردن و پيروى كردن از آن خلاصه مىكند ، بدان سبب كه با شناختها و موعظههايى كه در آن است ، براى آن آمده تا انسان به ياد پيمانى بيفتد كه با پروردگار خويش بسته است ؛ مگر دشمنترين دشمنان انسان غفلت او نيست ؟ چرا . و وظيفه پيامبران و فرستادگان - عليهم السلام - چيزى جز تبليغ اين تذكره و بيان كردن آن براى مردمان است . . .
و اگر خداوند سبحانه و تعالى قرآن را ميسّر و آسان نمىساخت ، بشر نمىتوانست حرفى از آن را بفهمد ، و اين كتاب ما را از غيبى كه دانستن آن از ما پوشيده است آگاه مىسازد و آن را به ياد ما مىآورد ، و نيز از طريق سنتهاى ثابت حقايق آفرينش و صفات پروردگار و نشانههاى ساعت و آنچه كه در زندگى ديگر وجود دارد كه گاه ميليونها سال از ما دور است ، با خبر مىسازد . و در حديثى مأثور از امام صادق - عليه السلام - آمده است كه : « اگر تيسير قرآن نبوده هيچ يك از افراد خلق خدا توانايى آن را نداشت كه حرفى از قرآن را تلفظ كند ، و چگونه ممكن است چنين شود در صورتى كه آن كلام كسى است كه از ازل بوده و هيچ گاه زوال پيدا نخواهد كرد » . « 34 » از اين آيه دو بينش دريافت مىكنيم :
1 - اين كه خدا قرآن را از آن نظر به زبان عربى رسولش و قوم او قرار داده است كه فهميدن آن آسان و ميسّر شود و در نتيجه به ياد سپردن و پند گرفتن از آن نيز چنين بوده باشد . آيا اگر قرآن به لغت ديگرى جز لغت عربى مىبود ، آيا اعراب مىتوانستند آن را به آسانى بخوانند و بفهمند ؟ و سپس از آن پند گيرند ؟ هرگز . . . و بنا بر اين روش برتر براى آسان شدن فهم قرآن براى كسانى كه عرب نيستند ، ترجمهء آن نيست ، بلكه آموختن لغت خود قرآن به ايشان است .
2 - و رسول را نقشى مهم در بيان قرآن و نزديك كردن ذهنها به معانى آن
هامش
( 34 ) - تفسير نمونه ، ج 21 ، ص 219 ، به نقل از تفسير روح البيان ، ج 8 ، ص 433 .