دنيا كوتاه است ، ولى در بهشت بدون تحمل رنج و تلاش كردن و مبارزه هر چه را كه بخواهد به آسانى در دسترس دارد و گرفتار بيمارى و اندوه نمىشود ، در صورتى كه وضع در دنيا كاملا بر عكس اين است ( و سلامى در آن وجود ندارد ) بلكه قائم بر اساس فساد است و آدمى به نعمتى از آن دسترس پيدا نمىكند مگر اين كه از رسيدن به نعمتى ديگر چشم بپوشد ، و به لذتى نمىرسد مگر اين كه سبب برخوردى با يك ناراحتى براى او شود ، و به پيشباز روزى از عمرش نمىرود جز اين كه با روزى از عمرش وداع كند ، چنان كه شاعر گفته است :
زيادة المرء في دنياه نقصان * و ربحه غير محض الخير خسران
فزونى شخص در دنيايش براى او نقصانى است * و سود او خير محض نيست و بلكه زيان است [ 35 ] يكى از تفاوتهاى دنيا و بهشت در آن است كه انسان ، به هر اندازه از مكنت و قدرت در دنيا دست يافته باشد ، به همهء هدفها و آرزوهاى خود نمىرسد ، بلكه از تحقق بخشيدن به بيشتر آنها محروم مىماند ، بر عكس بهشت كه در آن هر چه را كه بخواهد ، به مجرد خواستن آن در دسترس خود مىيابد ، بلكه خدا به فضل خود ساعت به ساعت بر آن مىافزايد .
لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ
هر چه بخواهند در آن جا در اختيارشان است ، و در نزد ما بيش از آن .
/ 494 و امام صادق ( ع ) گفت : « خدا را براى بندگانش در هر روز جمعه كرامتى است ، پس چون روز جمعه شود ، خدا فرشتهاى را با دو حلّه به نزد مؤمن مىفرستد و چون به در بهشت مىرسد فرشته مىگويد : براى من از او اجازهء ورود بخواهيد ، پس به او گفته مىشود : فرستادهء پروردگارت نزديك در در انتظار است ، و او به همسرانش مىگويد : كدام يك از اينها را بر من نيكوتر مىبينيد ؟ « 56 » و آنان مىگويند : اى سرور ما خدا بهشت را بهرهء تو كرده ، ما بر تن تو لباسى نيكوتر از اين نديدهايم كه
هامش
( 56 ) - يعنى از ايشان مشورت مىخواهد كه كدام لباسش را بپوشد كه براى ديدار رسول پروردگارش شايستهتر باشد .