بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمانِ
ناميدن به فسوق پس از ايمان بد است .
پس نامهايى كه در جاهليت رواج داشت ، براى مسلمانانى كه خدا مقام ايشان را با ايمان آوردن بالا برد ، شايستگى ندارد ، و به همين سبب از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله روايت شده است كه گفت : « حق مؤمن بر مؤمن ديگر آن است كه وى را به نامى كه بيشتر دوست مىدارد بخواند » . « 69 »
وَ مَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
و كسانى كه از اين كار باز نگردند و توبه نكنند از ستمكارانند . » / 415 حقوق اجتماعى حرمتى كمتر از حقوق مالى ندارد ، و هر كس كه بر عرض و آبروى برادران خود تعدى و تجاوز كند ، همچون كسى است كه بر جان و مال او تجاوز كرده باشد ، مگر اين حديث شريف مأثور از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله را نخواندهايد كه گفت : « خدا از مسلمان خون و مال و عرض او و نيز گمان بد بردن به او را حرام كرده است » . « 70 » اين آيه همچنين از آن نهى مىكند كه مؤمنان به دادن القاب زشت به يكديگر بپردازند ، و سبب نزول آن اين حقيقت را آشكار مىسازد ، و نصوص متعددى در نهى اين عمل زشت آمده و فاعل آن را به رسوايى بيم داده است .
امام صادق عليه السلام از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله روايت كرده است كه گفت : « هر كس كه فاحشه و كار زشتى را منتشر كند همچون كسى است كه خود مرتكب آن شده است ، و هر كس كه به عيبجويى از مؤمن و پرداختن او را به كار زشتى رسوا كند ، خود نخواهد مرد تا اين كه مرتكب آن كار شود . » « 71 » از امام باقر عليه السلام روايت شده است : « بنده در آن حال به كفر بسيار نزديك مىشود كه با دين به برادرى مردى در آيد و لغزشها و اشتباهات او را شماره
هامش
( 69 ) - همان منبع ، ص 230 .
( 70 ) - تفسير نمونه به نقل از المحجة البيضاء ، ج 5 ، ص 268 .
( 71 ) - بحار الانوار ، ج 75 ، ص 215 .