نيروى درونى وجود داشته باشد كه از پاره پاره شدن و تلاشى امت جلوگيرى كند ، و اين نيرو جز رهبرى مكتبى نيست كه ناگزير مىبايستى احترام گذاشتن امّت به آن به ترازى بالا برسد ، و بدانند كه در اظهار نظر و رأى و گفتار و راه رفتن و هر اقدام ديگر ، بر خدا و رسولش پيشى نگيرند ، و بانگ خود را از بانگ پيامبر بلندتر نكنند ، و همچون ميان خودشان با او به بلند كردن صدا نپردازند . و به كسانى كه صوت خود را در محضر رسول خدا نرم و آهسته نگاه مىدارند ، بشارت مىدهد كه آنان را آمرزش و پاداشى بزرگ است . اما كسانى كه احترام رسول را پاس نمىدارند ، و مراعات حرمت حجرههايى را كه براى آسايش خانوادهء او ساخته شده در نظر نمىگيرند و از پشت ديوار آنها بر وى بانگ مىزنند ، بيشترشان عقل و خرد خود را به كار نمىاندازند . / 358 حرمت رهبرى الاهى را نگاه نمىدارند و از مراعات آداب خوددارى مىكنند ، و براى ايشان بهتر آن است كه صبر كنند تا رسول خدا ( ص ) بيرون آيد و آن گاه دربارهء كارهاى خود با او سخن گويند ( آيهء 5 ) .
ب : پس از آن كه سياق از بيان احترام رهبرى و آداب رفتار كردن و ماهيت ارتباط پيدا كردن با آن فراغت يافت ، به مؤمنان فرمان مىدهد كه در كارهاى خود ثبات قدم داشته باشند ، و به دنبال خبرهاى فاسقان و نافرمانان روان نشوند ، چه ممكن است از روى نادانى اسباب زحمت كسانى شوند و سپس بر آنچه كردهاند دچار پشيمانى گردند ، و از اين راه در خرابكارى به روى انگيزندگان فتنه در ميان مسلمانان و ديگر جوامع بشرى بسته مىشود ، و قانونى براى امثال اين امور مىگذارد و فرمان مىدهد كه به رهبرى مراجعه كنند و تسليم آن باشند و به فشار وارد كردن بر آن نپردازند ، مگر رسول خدا از جانب خدا براى ايشان حامل نور ايمان نبوده است ؟ و بنا بر اين آيا بهتر از ايشان راه راست را نمىشناسد ؟ و آيا مقتضى سپاسگزارى از او اين نيست كه در قضيهء مهمى همچون گرفتن تصميم دربارهء گروهى معين به مخالفت او بر نخيزند ؟ و اگر رسول در نادانى ايشان به اطاعت از ايشان بپردازد ، آيا اين سبب فساد كار خود ايشان نمىشود ؟ و شايد آيهء 7 به آن اشاره دارد كه مخالفت كردن با رسول نوعى از كفر و فسوق يا عصيان است بر حسب
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 356
مساهمون: احمد آرام
ص٣٥٦