ديگر است ؟ و به همين گونه بشريت منتظر روز حقى است كه خدا آن را به پيامبرش وعده داده و در آن روز اسلام بر همهء دينها غلبه پيدا خواهد كرد .
[ 29 ] سپس آن پيامبرى كه قرار صلح را گذاشت ، يك پيشواى عادى نبود كه مناقشه كردن با او روا باشد . او رسول خدايى بود كه او را از خطا كردن عصمت بخشيد ، و كسانى از بزرگان قوم كه در پيرامون او بودند گرفتار سستى نشده بودند تا خود را مجبور به صلح ببينند ؛ آنان شيران زمين بودند كه شير خدا / 345 و شير رسولش على ( ع ) در زمرهء آنان بود ، و همو بود كه بزرگان قريش را به وحشت انداخت .
مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ
محمّد رسول خدا و كسانى كه با او بودند ، بر كافران سخت مىگرفتند . » پس در اجراى احكام خدا ملامت هيچ ملامتگرى در ايشان تأثير نداشت ، و از عواطف و احساسات تأثير نمىپذيرفتند ؛ و امام على ( ع ) گفته است : « همانا با رسول خدا ( صلّى اللَّه عليه و آله ) بوديم ، و به خون پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان دست مىآلوديم ، و هر مصيبت و سختى بر ايمانمان مىافزود » . « 29 » در تاريخ است كه او ( ع ) بر سينهء برادرش عقيل پيش از اسلام آوردن او نشست و شمشير خويش را براى كشتن او برهنه كرد ، پس برادرش به او نگاه كرد و گفت : اى على ! آيا مىخواهى مرا بكشى ؟ و او گفت : « آرى ، به خدا سوگند ، مگر آن كه مسلمان شوى » ، و رسول ( ص ) آهنگ كشتن يكى از مشركان داشت و او براى جلب توجه پيامبر گفت : به فرزندان و مادرم پس از من چه كسان بايد رسيدگى كنند ، و او به سخن او گوش نكرد و او را به قتل رسانيد ، و گفت : « آنان خدا را دارند » . و در آن هنگام كه شخصيّت ايمانى با حدّت و شدت در او عليه دشمنان آشكار مىشود ، در عين حال نسبت به برادران دينى خود كه همگان در يك راه پيش مىروند سراسر لطف و رحمت است .
رُحَماءُ بَيْنَهُمْ
نسبت به يكديگر رحيم و مهرباناند . »
هامش
( 29 ) - نهج البلاغة ، خطبهء 122 .