جنگ فرمان نداد ؟ آيا از جهت پاكيزه بودن آنان چنين كرد ؟ آنان چنين كرد ؟ يا بدان سبب كه فضل و سابقهء نيكويى با يكديگر داشتند ؟ بالطبع هرگز . . . و گواه بر اين است عقايد منحرف و كارهاى بد و زشت ايشان نسبت به پيروان رسالت .
هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ الْهَدْيَ مَعْكُوفاً أَنْ يَبْلُغَ مَحِلَّهُ
آنان كافر شدند و از رفتن شما به مسجد الحرام جلوگيرى كردند ، و قربانى را بسته و متوقف شده نگاه داشتند تا به جايگاه خود نرسد .
مؤمنان را از حج خانهء خدا باز داشتند در صورتى كه آمادگى كامل براى اين كار داشتند ، و اين در نظر اعراب آن روزگار از بزرگترين گناهان محسوب مىشد ، و همين حادثه سبب رسوايى قريش شد كه به حمايت از بيت الحرام بر ديگر اعراب افتخار مىكرد ، و به اين كه نگاهبان حرمت كسانى است كه به زيارت آن خانه مىروند .
براى قريش ، پس از باز داشتن حجّاج از بر پا داشتن شعايرى كه نزد اعراب مقامى قدسى داشت ، ديگر چه چيز بر جاى ماند ؟
و نبىّ اكرم ( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) بطلان و قلّابى بودن ادعاهاى قريش را آشكار ساخت ، و از لحاظ سياسى آنان را از كرسى سرورى بر اعراب فرود آورد و اين مقدمهاى براى ساقط شدن نظامى بعدى آنان بود .
جرم و گناه قريش بزرگ بود ، زيرا چگونه ممكن است كسانى كه مراقبت از خانهء خدا را بر عهده دارند و مدعى آنند كه كارشان خدمتگزارى به مردمانى است كه براى زيارت و انجام دادن شعاير آن مىآيند ، از آمدن ايشان به اين خانه جلوگيرى كنند ؟ ! آيا آنان مستحق كشته شدن و ديدن عذاب پس از پيروز شدن مسلمانان بر مكّه نيستند ؟ چرا ، ولى خدا مؤمنان را از آزار رساندن به ايشان به سبب آن كه مؤمنانى در ميان ايشان وجود داشتند ، باز داشت ، خواه مؤمنان بالفعل به اسلام از اهل مكه كه اسلام خود را پنهان نگاه مىداشتند ، يا كسانى كه در آستانهء ورود به دين و با خود دربارهء پيوستگى به رسول اكرم در حال حديث نفس بودند .
/ 339
وَ لَوْ لا رِجالٌ مُؤْمِنُونَ وَ نِساءٌ مُؤْمِناتٌ لَمْ تَعْلَمُوهُمْ أَنْ تَطَؤُهُمْ