تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 276

مساهمون:

ص٢٧٦
همهء مالهامان نكرده است ، چه اگر چنين مىبود تمسك به دستگيرهء اسلام جز براى اندكى از مردمان امكان پيدا نمىكرد .
إِنْ يَسْئَلْكُمُوها فَيُحْفِكُمْ
كه اگر از شما بخواهد و در اين باره اصرار ورزد . كه در آن احفاء به معنى اصرار كردن در خواستن است . / 277
تَبْخَلُوا وَ يُخْرِجْ أَضْغانَكُمْ
خوددارى و بخل مىورزيد و كينه‌هاى شما آشكار خواهد شد . بلكه دين خود را چنان سهل و آسان ساخته است كه شمار بيشترى از مردمان بدان روى آورند ، در صورتى كه اگر دشوار باشد و به انفاق كردن همهء مال فرمان دهد ، بخلى كه در غالب جانهاى مردمان نهفته است ، آشكار خواهد شد . [ 38 ] و با وجود آن كه خدا ما را به انفاق كردن همهء اموالمان فرمان نداده است ، مىبينيم كه باز هم بعضى از مردم بخل مىورزند ، به همان گونه كه از دادن جانشان در آن هنگام كه فرمان قتال و جهاد رسيده بود خوددارى و بخل مىورزيدند .
ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ
شما همان كسانيد كه چون به انفاق كردن مال در راه خدا دعوت شوند ، كسانى از ميان شما خوددارى مىكنند و بخل مىورزند . بدان سبب كه جانهاى خود را براى بخشندگى و عطا و فداكارى تربيت نكرده بودند ، و دوستى دنيا آنان را به خود جلب كرده بود و سخت به آن دلبستگى پيدا كرده بودند ، و در نتيجه چنان خيال مىكردند كه انفاق مال زيان و تاوان است ، در صورتى كه سود و بهره و غنيمتى بزرگ است .
وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ
و هر كه بخل ورزد ، نسبت به خود بخل ورزيده است . چه اگر چيزى در راه خدا بدهد ، چندين برابر آن خدا به او مىبخشد ، و رضايت و خرسندى او را نسبت به خودش كه بزرگترين نعمت است به دست