است ، و من بر بندگانم ستم روا نمىدارم » .
از مهزم الاسدى روايت است كه گفت : شنيدم كه ابو عبد اللَّه عليه السلام مىگفت : خداوند تبارك و تعالى گفت : « رعيتى را عذاب مىدهم كه به امامى نزديك شود و آن امام از جانب خدا نباشد ، هر چند كه آن رعيت در اعمال خود نيكوكار و پرهيزگار بوده باشد ، و هر رعيتى را عفو مىكنم كه به هر امام از جانب خدا نزديك شود هر چند آن رعيت در اعمال خود مسىء و بدكار بوده باشد » .
از عبد اللَّه بن سنان از امام ابو عبد اللَّه ( عليه السلام ) روايت شده است كه گفت : « خدا از آن شرم ندارد كه امتى را عذاب كند كه به امامى نه از جانب خدا نزديك شده باشد ، هر چند كه آن امت در كارهاى خود نيكوكار و پرهيزگار بوده باشند ، و خدا از آن شرم دارد كه امتى را عذاب دهد كه به امامى از جانب خدا نزديك شود هر چند آن امت در اعمال خود مسىء و بدكار بوده باشد » .
از ابن ابى يعفور روايت شده است كه امام صادق ( عليه السلام ) گفت :
/ 272 آن كس كه به ولايت امام ستمگرى كه نه از جانب خدا است بپيوندد ، دين ندارد ، و باكى بر كسى نيست كه به ولايت امام عادلى از جانب خدا گردن نهد ، گفت :
گفتم : نه آن دين دارد و نه اين باك ؟ گفت : آرى ، نه آن دين دارد و نه اين باك ، سپس گفت : آيا اين گفتهء خدا را نشنيدهاى :
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ
خدا ولى و سرور كسانى است كه ايمان آوردهاند ، آنان را از تاريكيها به نور بيرون مىآورد . » و از ظلمات گناهان به نور و روشنى توبه و آمرزش به سبب ولايت داشتن امامى عادل بر ايشان ، و گفت :
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ
و اولياى كسانى كه كافر شدند ، طاغوتاناند ، كه ايشان را از روشنى به تاريكيها مىبرند » ، گويد : گفتم : آيا مقصود خدا از
الَّذِينَ كَفَرُوا
. كافران نبوده است ؟ ، پس گفت : كافر چه نورى دارد كه او را از آن به تاريكيها در آورند ؟ مقصود خدا كسانى است كه بر نور اسلام بودهاند ، و چون به پيروى هر امام ستمگر پرداختند كه از جانب خدا گماشته نشده بود ، از نور اسلام به ظلمات در آمدند و به همين سبب آتش بر ايشان همچون بر كفار