گوش فرا دار و در آيات خدا به تفكر بپرداز .
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ
و بعضى از ايشان به سخنان تو گوش مىدهند .
نه براى آن كه بفهمند ، بلكه براى آن كه بى هدايتى به مجادلهء در آيات خدا بپردازند .
حَتَّى إِذا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ ما ذا قالَ آنِفاً
تا چون از پيش تو بيرون روند ، به كسانى كه به علم دست يافتهاند بگويند كه : پيش از آن چه گفت ؟
در چه خصوص سخن گفت ؟ و به چه چيز اشاره كرد ؟ و انديشههايى كه از آنها ياد كرد چه بود ؟ و ما را به چه تكاليفى مكلف ساخت ؟ همهء اينها را در هنگام بيرون آمدن از خانهء رسالت مىگويد ، براى چه ؟ بدان سبب كه به آنچه شنيده قانع نشده و در صدد اين است كه براى آن تفسير و تأويلى پيدا كند . به سبب فراوانى عقدههاى نفسى و روانى ، امور را جز به صورتى معكوس نمىبيند ، و به راستگويى كسانى كه با او سخن مىگويند باور ندارد ، بلكه در سخنان ايشان به جستجوى نكات مبهمى مىپردازد كه آنها را بهانهاى براى سؤال كردن و به مناقشه و جدل پرداختن خود قرار دهد ، و چنان مىپندارد كه اين گونه كارها از علم است ، و نمىداند كه چنين نيست بلكه اينها دليل نادانى و در بستگى قلب او است .
أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ
اينان آن كساناند كه خدا بر دلهاى ايشان مهر نهاده است .
پس نمىفهمند و تعقل نمىكنند ، و در راه هوا و هوس خويش پيش مىروند .
وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ
و از هوسهاى خود پيروى مىكنند .
/ 240 چه انسان با فهم و بينا ممكن نيست كه در فرمان شهوات خويش قرار گيرد ، و به مركب هوا و هوسهاى خويش سوار شود ، چه در آن صورت به پاك كردن و پروردن نفس خواهد پرداخت ، چنان كه امام امير المؤمنين على ( ع ) در آن هنگام