فرمانبردارى كنيم و به او تسليم شويم ، نه از آن جهت كه او عرب است يا سيّدى قرشى يا بزرگى از بنى هاشم .
آن كس كه بدين گونه به رسول ايمان آورد ، يعنى از طريق حق و ارزش آن ، به جانشينان او كه امامان نيكوكارند نيز ايمان خواهد آورد ، بدان سبب كه آنان ادامه و دنبالهء راستين رسالت او محسوب مىشوند ، و هر كس كه بر اين اساس به امامان مؤمن شود ، به فقهاى شايسته و صالح نيز چنين خواهد بود كه وارثان پيامبرانند و حجتهاى نيابتى خدا . . . و بدين گونه مؤمن به اطاعت صاحبان امر شرعى و تسليم شدن به هر چه حق است گردن مىنهد ، چرا كه در همهء اينها با مقياس واحدى عمل مىشود .
اما آن كه بنا بر انگيزههاى مادّى به رسول ايمان مىآورد ، از خط رسول جدا مىشود و به طرفى حركت مىكند كه اين انگيزهها او را بدان سو روانه كند ، پس اگر رهبرى عرب را مخالف رسول مشاهده كند ، يا سيدى قرشى را نافرمان نسبت به خدا ببيند ، يا بزرگى هاشمى را همچون فاسقى باز شناسد ، در فرمانبردارى از او هيچ ناراحتى احساس نمىكند ، در صورتى كه خدا به او فرمان داده است كه به طاغوت كفر ورزد و بر ضد او قيام كند .
كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ
بديهاى اعمال و گناهان را از ايشان بزدود .
چنان مىنمايد كه اين بخشش و زدودن گناه جزاى ايمان آوردن ايشان است . آيا مىدانى براى چه ؟ براى آن كه عاليترين هدف از تشريع و وضع احكام آزمودن انسان در اندازهء فرمانبردارى او از حقّ است و تسليم شدنش به آن كه به حق به رسالت فرستاده شده است ، پس انسانى كه از فرمان خدا اطاعت كند و به رهبرى شرعى تسليم شود ، به دشوارترين امور آزموده شده است ، چه فرمانبردارى در مسائل سياسى و اجتماعى ، و در آن جاها كه باد فتنهها مىوزد و عصبيتها به كار مىافتد / 208 و غبار شبههها بلند مىشود ، چنين اطاعتى بسيار دشوار است و تنها كسى آن را تحمل مىكند كه خدا قلب او را براى ايمان آزموده باشد .
و بسيارى از مردم كه شيطان كبر و عصبيت در قلبهاشان مسكن گزيده