مشاهدهء آيات پروردگار بپردازد ، و خود را / 108 بزرگتر از حق در نظر بگيرد ، يا خود را به جاى حق محور قرار دهد ، البته آنها را قبول نخواهد كرد ، و انسانى كه خود را برتر از حق يا عين حق تصور كند ، هر چه زودتر ديگران را در معرض تعدى و تجاوز قرار مىدهد و در حق ايشان ستم مىكند ، و در روايات چيزهايى مىخوانيم كه ما را به اين امر رهبرى مىكند :
1 - از ابو عبد اللَّه ( ع ) روايت شده است كه گفت : « كبر آن است كه مردمان را خوار شمارى و به تسفيه حق بپردازى » . « 19 » 2 - از او ( ع ) است : « رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله و سلّم - گفت :
بزرگترين كبر خوار شمردن مردم ( غمص ) و تسفيه ( سفه ) حق است » ، و ( راوى ) گفت : گفتم : كه غمص خلق و سفه حق چيست ؟ گفت : « ندانستن حق و طعنه زدن بر اهل آن ، پس هر كه چنين كند ، از بى خردى به منازعهء با خدا پرداخته است » . « 20 » [ 32 ] براى آن كه از كفر و استكبار و اجرام خلاصى يابيم ، واجب است كه حق را محور قرار دهيم ، و به ياد آخرت باشيم ، و از جزاى آن بترسيم .
وَ إِذا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ السَّاعَةُ لا رَيْبَ فِيها
و چون گفته شود كه وعدهء خدا حق است و در ساعت شكى نيست ، و چرا با شدت وضوح آخرت به آن ايمان نمىآوريد ، در صورتى كه انسان به فطرت خود مىداند كه جزا واقع مىشود و واقعيت دارد ، چنان كه تحقق يافتن آن در دنيا نيز مشاهده مىشود ، و هر كس ستم كند خدا او را گرفتار مىسازد ، در صورتى كه نيكوكار به پاداش نيكو مىرسد ، ولى او اين را مىبيند كه سنّت جزا در دنيا كامل و دايمى نيست و همين او را به بودن روز جزاى وافى رهبرى مىكند .
هنگامى كه به قلب خود مراجعه كند ، آن را معتقد مىيابد ، ولى بنا بر
هامش
( 19 ) - بحار الانوار ، ج 73 ، ص 217 .
( 20 ) - همان منبع ، ص 218 .