ساعتها در وادىالسلام به تفكر مىپرداخت . . . توصيه او به هركس كه نزد او مىآمد اين بود كه برو و آنچه از نيكى مىدانى درست عمل كن و بدان كه تو عارف خواهى بود . ( كيهان فرهنگى : 10 ) خيلى دلش مىخواست اشياى اطرافش مرتب و منظم باشد و هر چيزى سر جاى خودش باشد ، به گفتن تنها هم اكتفا نمىكرد . . . ( همان : 15 ) « يكى از خصوصيات ايشان در نماز اين بود كه نمازهاى واجب و حتى نمازهاى مستحبى را هم با آداب كامل ، با توجه و لباس كامل ، عبا ، عمامه و عطرزده و حتى با جوراب مىخواند . تعجب نكنيد چون جورابپوشيدن در نجف مرسوم نبود . ( همان : 11 )
توصيههاى ايشان بهطور كلى عمل به واجبات و مستحبات و دورى از محرمات و خواندن نماز اول وقت بود . يك چيزهايى را هم به ترتيب سفارش مىكردند : يكى روخوانى قرآن كريم و مىفرمودند : قرآن را خوب و صحيح بخوانيد . توصيه ديگرشان درباره تاريخ بود . مىگفتند : يك دوره تاريخ اسلام را از ولادت حضرت رسول تا سال 250 يا 256 هجرى ، ولادت حضرت حجت عجلالهفرجه بخوانيد . بعد از عمل به اينها سفارش مىكرد كه نماز شب بخوانيد . تأكيد مىكردند كه شبهاى جمعه دعاى كميل بخوانيد و روزهاى جمعه زيارت جامعه كبيره . زيارت قبر امامان و امامزادگان و علما و بزرگان را هم سفارش مىكردند ( همان : 14 )
در مسائل اجتماعى نيز اين دو نكته بسيار قابل توجه است ، در زمان آقاى قاضى سر و صداى زيادى درباره مسئله وحدت عربى به راه افتاد . آقاى قاضى موضعش اين بود كه بايد وحدت ثغور باشد نه وحدت عربى . آخر وحدت
اخلاص مند اخلاص كيش ( نامه هاى سيد على آقا قاضى 'ره'" به سيد محمدباقر قاضى طباطبائى '"ره) (فارسى) " — صفحة 16
مساهمون: محمود لطيفى
ص١٦