بدهند و مؤمن هم هستند . خداوند براى آنان سهمى از زكات قرار داده تا كفّارهء خود را بدهند .
امّا « غارمين » كسانى هستند كه مديون هستند و در طاعت خدا و بدون اسراف ، بدهكار شدهاند و بر امام واجب است كه بدهى آنان را ادا كند و با مال صدقات و زكات بند بدهكارى را از آنان بگسلد .
امّا « فى سبيل اللَّه » ( در راه خدا ) افرادى هستند كه به جهاد مىروند و چيزى ندارند كه با آن خود را تقويت كنند يا گروهى از مؤمنان كه چيزى ندارند كه به حجّ بروند يا بطور كلّى همهء راههاى خير ، فى سبيل اللَّه است و بايد امام از زكات به آنان بدهد تا براى حجّ و جهاد ، توان پيدا كنند . امّا « ابن السّبيل » كسانى هستند كه در راه واماندهاند يعنى در سفر اطاعت از خدا هستند امّا در حين سفر مال خود را از دست مىدهند . بر امام لازم است كه با مال زكات آنان را به سرزمين و وطنشان بازگرداند . » « 1 »
2 - امام باقر عليه السلام مىفرمايد :
« لا تحلّ الصدقة لغني
، ولا لذي مرّة سوي
، ولا لمحترف
، ولا لقوي » .
فقيل : ما معنى هذا
؟ قال : « لا يحلّ له أن يأخذها وهو يقدر على أن يكفَّ نفسه عنها » « 2 »
. « پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : گرفتن زكات نه براى بىنياز جايز است و نه براى افراد نيرومند سالم و نه كسى كه شغل وحرفه دارد و كسى كه توانايى
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، كتاب الزكاة ، باب 1 ، ابواب المستحقّين للزكاة ، ص 145 ، حديث 7 .
( 2 ) - همان ، باب 8 ، حديث 8 .