مختلفى تقسيم مىكنند و دستهاى از ايشان ( كه بيشتر مردم مىباشند ) را به استضعاف مىكشند ، و حقّ استقلال ، برخوردارى از كرامت انسانى و آزادى و برخوردارى از يك زندگى مرفّه را از مردم سلب مىكنند ، و همچنين راه پيشرفت را بر مردم مىبندند ، و عقب ماندگى را بر مردم ديكته مىكنند و تباهى را مىگسترانند . در واقع ايشان حاكمانى هستند كه اگر وارد شهرى شوند آن را به تباهى مىكشانند و بزرگواران آن شهر را خوار مىكنند « 1 » ، و اگر زمام امور را در دست گيرند تلاش مىكنند تا هرچه بيشتر در زمين فساد كنند و كشتزارها و نسلها را به نابودى كشانند و پيوندهاى خويشاوندى را بگسلند . « 2 » ايشان به جنگ افروزى مىپردازند و بدين وسيله كشتزارها و نسلها را از ميان مىبرند . و هم ايشانند كه به فتنهها دامن مىزنند و داعيان به سوى خدا را به قتل مىرسانند .
احكام :
نخست : واجب است ترس از طاغوت را به كنارى نهاد ، و از رهبران آن سرپيچى نمود و باور قلبى به مشروعيّت آنها نداشت ، بلكه بايد بديشان كفر ورزيد ، چه ، هركس به طاغوت كفر ورزد و خدا باور باشد بيگمان به دستاويز استوارى ( عروةالوثقى ) كه گسيختنى ندارد چنگ زده است . دورى گزيدناز طاغوت و كفر بدان بوسيله نكات زير محقّق مىشود :
هامش
( 1 ) - سورهء نمل ، آيهء 24 .
( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 205 .